مدت هاست که دیگر زندگی نمیکنم... فقط از میان ویرانه ای که روزی منــــ نام داشت عبور میکنم.عجیب است... آدم می تواند آن قدر راه برود که پاهایش مقصد را فراموش کنند. آن قدر ادامه بدهد که دیگر ادامه دادن نه یک تصمیم که تنها شكل ممكن وجودش شود. من دیگر با امید حرکت نمی کنم. امید مدتها پیش مثل آخرين پرنده ای که شهر سوخته ای را ترک میکند از درونم کوچ کرد. شوق هم جایی میان تقویم های کهنه دفن شد. حتى ترس هم دیگر آن قدر خسته است که مرا به جلو هل نمی دهد.انگار سالها پیش کسی در اعماق وجودم چرخ دنده ای را به حرکت درآورد و بعد خودش مرد. اما آن چرخ دنده هنوز می چرخد بی آنکه بداند دیگر کارخانه ای برای زنده نگه داشتن باقی نمانده است.فرسودگی همیشه فریاد نمی زند. ...گاهی لباس نظم می پوشد سر ساعت بیدار میشود کارهایش را انجام میدهد لبخند می زند و شب بی صدا، کمی بیشتر فرو می ریزد....آدم را از پا نمی اندازد... بلکه به پاهایش زنجیر می بندد و وادارش میکند تا ابد راه برود....و شاید تلخ ترین کشف زندگی همین باشد ...اینکه گاهی انسان ادامه نمی دهد چون زنده است... ادامه می دهد چون بلد نيست بایستد.
https:igsh=MTA1Z3JsaTU