
در این تاریکجای وهمپرور، که میپیچد صدای زوزهی باد زمستانی، به لای شاخههای لخت و بیفردا؛ و شب، این پردهدار پیر، میبندد رهِ پرواز روشن را، تو چون آن بابونهی بیباک بارانخوردهی شبگیر، رها باش.رها، از پیلهی سرد سکوتی که بر قامتت تنیدند.رها، از لنگر سنگی دیروز، و از دلهرهی گنگ فردایی که در مه گم شده است. نگاهت را به جریان زلال رود بسپار، همان کولی آشفتهگیسویی، که از رخوت تلخ مرداب میگریزد، و صخرهصخره میخروشد، تا سینه در آغوش بیکران دریا کشد. گر ریشهات در بطن خاکی سخت است، بجوش از بطن تاریکی. بشکاف بغض دانه را در حبس این گور زمستانی، و با نتهای سبز رویشت، آواز مستانهی بودن خوان. چه باک از برف؟ چه باک از تازیانهی سرد بورانها؟ که در بطن هر آن برگ زردی که به خاک میافتد، تپشهای بهاری تازه پنهان است.نمان در بند این دیوارهای سایهپوش وهم. که ماندن، رسم گنداب است و خاموشی. روان شو، چون نسیمی در دل وحشی نیزار. بیاویز از حریر روشن خورشیدی که از پشت تپه سر میزند؛ از پیله درآ، رها باش و در این بستر که نامش بوم هستی شد، فقط، پرشور، زندگی کن.
از میان نامههای ئامارا، به بابونهای که رخت رفتن بست.