چندین ماه گذشته بود؛
اما میناب هنوز زخمی باز بود.
اما میناب هنوز بوی خون میداد.
مهم نبود که چهمقدار زمانی گذشته بود
میناب بیتاب بود
وطن نیز بیتاب میناب
هر چقدر که بیشتر باران میآمد، و خاک بیشتر نم میخورد...
بوی خون هم تازهتر میشد
بوی خونی که بر گردن ما بود...
بوی غم؛
غم عزیز.
بوی خشم؛
خشم فراغ.
بوی انتظار؛
انتظار زمان موعود.
بوی انتقام؛
انتقامی که باید گرفته میشد.
درد زخم؛
زخمی که نیاز به مرهم دارد...
مرهمی به شفا بخشی انتقام.
زخمهایی که بعد از مرهم هم ردی خواهند داشت...
خون بر روی زمین مانده بود؛
زمین خون را فرو نمیبرد.
چنان که مادر گوشت فرزند نمیخورد.
خون بر زمین مانده بود. دَلَمه بسته و روی هم تلنبار شده بود...
و عاملان آن را چه به شکل مردابی که ببلعد و چه به شکل سجیلی که از منقار مرغی بر سر بریزد به سزای اعمال خواهد نشاند!
چه امروز و فردا
و فردا
و فردا
و یا فرداهای دگر