به نام خدا؛ و با سلام و درود بر ایرانیانِ نازنین و همیشه متحد! و با سلام و درود فراوان و ویژه بر قومِ همیشه نجیب و شجاع و ایرانپرستِ بلوچ!
بنده در ابتدا بگم که ایرانیِ کُرد و ساکن و متولد از شهرِ همیشه مهمان نواز و پهلوان منشِ کرمانشاه هستم.
بدون تعارف و رودربایستی وارد نوشتن میشم!
همه ملّتِ همیشه شجاع و نجیبِ ایران خوب میدانیم که ایران زیبای ما با اقوام و ادیان و اندیشهها و آب و هواهای گوناگون در کشوری به نام ایران و ملّتِ ایران با همهی کم و کاستیها کنار هم هستیم.
خواستم بگم که، ملّتِ ایران در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، انقلابی بهوجود آوردن که ملّتِ ایران برای همیشه بتونن بدون ترس و لرز و سرکوب و خفقان... خواستهها و نیازها و حرفهای تو گلو مونده رو بیان کنن، شکی هم نیست که اکثرِ مسئولانِ فعلیِ جمهوریِ اسلامیِ ایران، خودشون در فضای رژیم قبل از ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ (یعنی پهلوی) جزء مردم بودن و فضای آن ایام رو درک و حس کردن.
پرسش اینجاست، که چرا همین مسئولانِ فعلی به خواستهها و نیازها و حرفهای تو گلو مونده اقشار گوناگونِ ایران توجهی ندارند و کوشش موثری برای حل آنها ندارند؟ (از نوشتن نظرات و پاسخهای شما سپاسگزاریم.??)
"به نقل از گفتگوی تازه آیت الله علوی بروجردی"??
《درسی که میتوان از سلطان قابوس گرفت.》
از سلطان قابوس، پادشاه عمان، ماجرایی نقل کردهاند. عمان یک منطقهای به نام ظفار دارد که هممرز با یمن است. در آن زمان در یمن، کمونیستها حکومت را به دست گرفته بودند و از مرزها تعدی میکردند و به ظفار میآمدند و میجنگیدند. سطان قابوس خودش نمیتوانست از کشورش دفاع کند، لذا از شاه ایران کمک خواسته بود. از ارتش ایران به عمان رفتند تا به او کمک کنند. سران خارجی کمونیستها هم در داخل عمان یک عده از جوانها و دانشجویان مخالف را جذب کرده بودند. درنهایت، عمانیها بر اینها غلبه کردند و عدهای را گرفتند و محاکمه کردند. عدهای محکوم به اعدام شدند و عدهای هم حبس شدند. با آنهایی که محکوم به اعدام بودند، سلطان قابوس جلسهای گذاشت تا با آنها حرف بزند. سلطان قابوس به آنها گفت: «شما به هر حال این کارها را کردهاید و کار به اینجا کشیده. الان اسیر من و در زندان من هستید. سه تا راه پیش پای شما میگذارم: یا اینکه از عمان بروید و ما هم کاری به کار شما نداریم. به شما کمک هم میکنیم و پولی هم به شما میدهیم تا ما را رها کنید. یا اینکه بمانید و مجازات خود را در زندان یا هر مجازات دیگری که هست بگذرانید. پیشنهاد سوم هم این است که شما اشکال به ما دارید. اشکالات ما را بگویید و خودتان جلو بیایید و با ما این اشکالات را حل کنید. مگر اشکال نمیکنید اقتصاد اینطور است و سیاست خارجی شما اینطور؟» این محکومان تحصیلکرده و دانشگاهرفته بودند. از این راه سوم استقبال کردند و جلو آمدند. یکی از آنها وزیر خارجۀ عمان شد، یکی از آنها وزیر اقتصاد شد و همه، وزرای عمان شدند. همان عمانی که در زمان سلطان سعید، پدر همین سلطان قابوس، یک بیابان بود و امکانات اولیه را هم نداشتند، به دست همین اغتشاشگرها و رؤسایشان ساخته شد!
خدانگهدارتون؛ پاینده ایران و ایرانی
