فال

دکمه آسانسور را زدم و منتظر شدم. آسانسور طبقه هجدم بود تا برسد چشم دوختم به نمایشگر طبقات، 18-17-16-.....

-سلام، حال شما؟

-سلام

-ما تازه در این برج ساکن شدیم، طبقه دوازدهم واحد 40

-چه تصادفی من هم طبقه دوازدهم هستم واحد 43

-ظاهرا برج آرامی است، من آپارتمان زیاد دیدم، هرجای شهر را بگویید دنبال آپارتمان گشتم ولی اینجا در همان نگاه اول به دلم نشست.

در آسانسور باز شد و دو سه نفری که داخل آسانسور بودند مثل اینکه جن دیده باشند نگاهی به ما دو نفر انداختند و بیرون آمدند. تعارفی تکه پاره کردیم و وارد آسانسور شدیم. دست هردویمان به طرف دکمه طبقه دوازده رفت که با لبخندی، زدن دکمه را به او سپردم.

-شغل شما چیه؟ مثل معلمها هستید. من فالگیر هستم.

-اصلا بهتون نمی آید. آخر فالگیرها قیافه های خاص و عجیب و غریب دارند و خیلی متفاوت لباس می پوشند.

طبقه دوازدهم رسیدیم. او که ظاهرا موردی را برای گپ زدن پیدا کرده بود، ول کن ماجرا نبود یک بند سوال می کرد و بدون شنیدن پاسخ، حرف می زد.

-می توانم دعوتتان کنم به خانه من بیایید تا بیشتر آشنا شویم و فالتان را هم بگیریم.

موقع گفتن این جمله لبخند و چشمک شیطنت آمیزی زدم.

-من اعتقادی به فال و دعا و این جور چیزها ندارم ولی برای سرگرمی سری به شما خواهم زد.

-چرا حالا نه، من هیچ کاری ندارم. برویم من تنها هستم.

روی کاناپه کنار شومینه نشست و شروع کرد به تماشای خانه.

-این عکس نماد چیه؟

-به طرف عکسی که به آن اشاره می کرد، برگشتم و گفتم نماد خیلی چیزها، بگذریم حالا فرصت زیاد است برایتان توضیح می دهم.

به اتاق خواب رفتم تا لباسم را عوض کنم.

-طرح آپارتمانتان شبیه آپارتمان من است، فقط واحد ما نورگیرتر است، اینجا خیلی تاریک است البته به درد کار شما میخورد.

سراغ آشپزخانه رفتم و قهوه جوش را که از دیروز در ظرفشویی مانده بود، برداشتم و مشغول شستنش شدم، دیروز بعد از فال آهو جر و بحثمان شد، آن را پرت کردم توی ظرفشویی و هر وقت خواستم بشویمش دستم یاری نمی داد چون بعد از فال او حسابی بهم ریختم.

دائم از سالن صدای سوال کردنش می آمد و داشت دیوانه ام می کرد. هر چیزی که می دید، چیزی می پرسید. دو قاشق قهوه،دو فنجان آب و حرارت ملایم. بالاخره قهوه آماده شد. قهوه را توی فنجانها ریختم و به سالن رفتم. همچنان مشغول تماشای در و ودیوار و وسایلم بود.

سینی را روی میز گذاشتم و گفتم، قهوه را بخورید و بعد نعلبکی را روی فنجان بگذارید و سمت قلبتان برگردانید.

-چه مقدارش را باید بخورم؟

-تهش یک کم بماند.

-دیزاین خانه تان عالیه. چی شد که فالگیر شدید؟

خیلی سوال میکرد و داشتم عصبی می شدم ولی سعی کردم با پاسخ کوتاه و بدون حاشیه جواب بدهم تا ادامه ندهد.

-اتفاقی فالگیر شدم، دوست داشتم با آدمها درمورد سرنوشتشان حرف بزنم و شخصیت آدمها را بهتر بشناسم.

- خوب می توانستید روانشناسی یا مشاوره را انتخاب کنید از نظر پرستیژ اجتماعی هم بالاتر بود، تازه به مردی خوش تیپی مثل شما هم می آمد.

-قهوه تون سرد شد.

-فنجانش را برداشت و یک ضرب سر کشید و بعد طبق دستورم فنجانش را برگرداند.

فنجان را از دستش گرفتم، می خواستم فریاد بزنم همان نقشهای فال آهو در فنجان او هم بود. به ته فنجان خیره شده بودم و او همچنان سوال می کرد، دیگر کنترلم را از دست دادم و گفتم حرف نزن تا تمرکز کنم. فکر کنم ناراحت شد ولی بهتر، لااقل چند دقیقه ای سکوت حکمفرما شد. من بودم و زن زیبای واحد 40 که حالا به من خیره شده بود و یک فنجان با نقش یک کاسه خالی در دست جادوگر. مادام لوآ، زمانی که فال را بهم یاد داد، گفت وقتی این نقش بیافتد یعنی فال طرف را نمی توانی بگویی، تمرکزت پایین آمده، باید طرف را کله کنی.

کمی که دقیق تر شدم کنار فنجان کلمه ای مثل دروغ افتاده بود. یعنی آن زن حرفهای من را باور نمی کند. عجب مصیبتی بود. دیروز برای آهو فقط این دو نقش و روی دیواره فنجانش یک بال افتاد، یعنی باید بی خیال آهو میشدم دلش با من نبود.

-چی شد، تمرکز کردید؟

از دنیای ته فنجان بیرون آمدم و گفتم، شرمنده چیز مهمی نیافتاده، دفعه بعدی که آمدید فالتان را می گیرم.

-بدهید فنجان را ببینم نکند فال بدی افتاده که به من نمی گویید.

و به ته فنجان خیره شد.

-یک کاسه خالی و جادوگر، آقای فالگیر تمرکزتان پایین آمده، یک کلمه هم افتاده مثل فروغ، آه درست است فروغ مادرم است همیشه نگران من است، الان هم تو آپارتمان تنهاست. من گاهی فال می گیرم ولی فروغ می گوید گفتن فال آدمها جنایت است، آنها را دچار اوهام می کنی.

ولی نگران نباشید عدم تمرکز گذراست. علتش تنهایی است، چرا دوباره ازدواج نمی کنید؟

-شما از کجا می دانید من قبلا ازدواج کردم،؟ شما واقعا کی هستید؟

-ساکن آپارتمان 40، که شما دعوت کردید برای فال بیام اینجا.

سرمای شدیدی حس کردم رفتم تا شومینه را روشن کنم و یک قهوه دیگر بیارم.

وقتی برگشتم، نبود. به سمت آپارتمانش رفتم. زنگ زدم یک کارگر افغانی که لباسش پر از رنگ بود دم در آمد.

-بفرمایید

-من با خانم خانه کار دارم.

-آقا خانه خالی است

-فروغ خانم هم نیستند؟

-خدا رحمت کند ایشان که یک ماه پیش رحمت خدا رفتند، خانه را هم ورثه فروختند و ما برای تمیزکاری آمدیم.

آپارتمان واحد 40، سالهاست خالی مانده، من هیچ وقت دیگر آن زن را ندیدم و از آن به بعد هم فال کسی را نگرفتم.