آن شب

_احمد آقا به خیر گذشت، چرا برادر من همیشه شب راه می افتید؟ مگر روز را از شما گرفتند.

احمد انگار از یک خواب عمیق بیدار شده باشد، نگاهی با زحمت و با سوزش شدید چشمهایش به اطراف کرد و چیزی که می دید اتاق بیمارستان و چهار پسرخاله ی حسین آبادی اش بود که بی وقفه حرف می زدند، به زور آب دهانش را قورت داد و گفت :

_مریم کجاست؟ حالش خوبه؟

پسرها به هم نگاه کردند و گفتند:

_مریم خانم هم با شما بودند؟

دو نفرشان در اتاق ماندند و دو نفر دیگر با اصرار بر استراحت احمد، رفتند تا پیگیر ماجرا شوند.

احمد بی قراری می کرد تا خبری از مریم برایش بیاورند ولی دو پسرخاله او را آرام می کردند و از هر دری حرف می زدند تا خبری برسد.

_احمد آقا، نگران نباش فقط رفتی تو خاکی و شانه جاده کم بوده ماشین یک ور شده، خیلی خسارتی ندیده الهی شکر، همین جا برات صاف و صوف می کنیم عین روز اولش میشود، عمو این روزها باید سرش شلوغ باشد، دیگه نزدیک انتخاباته، شما چی حدس می زنید این دفعه هم رای می آورد؟

برای احمد چه ارزشی داشت رای آوردن پدرش، بغیر از دردسر و محدودیت، سالها به خاطر موقعیت پدرش مجبور شده بود قید خیلی چیزها را بزند. اصلا همین سردی زندگیش با مریم به خاطر پدرش بود. کلی سنگ اندازی کرد تا آنها به هم برسند، دایم می گفت، این دختر وصله ما نیست مادرش چنان است و پدرش بدتر، از نظر حاجی احمد باید جا پای او می گذاشت و با یک خانواده با اصل و نسب وصلت می کرد. ولی احمد از بچگی، مریم زن رویاهایش بود. جدای از زیبایی، متانت و رفتارش زبانرد خاص و عام بود. هیچ وقت بعد از باختن تو بازی بددهنی نمی کرد، حرف زشت نمی زد همه می گفتند به خاطر تربیتشه، مامانش تو یک کتابخانه کار می کرد و می گفتند بسکه سرش تو کتاب و مطالعه است بلد بوده چطور بچه تربیت کند. آرزوش از بچگی داشتن خانواده ای مثل خانواده مریم بود، آرام، بی حاشیه، محترم.

دو سال پیش بود سه روز اعتصاب غذا کرد، یک ماه خانه عزیز (مادر ماردرش) رفت و بست نشست که مریم را می خواهد و اگر رضایت ندهند حتی فامیلش را عوض می کند.

خدایا چه بلایی سر مریم آمده؟ به زور از جایش بلند شد و پسر خاله ها مانع بلند شدنش می شدند که الان خبری می رسد.

حاجی به همراه دو پسر خاله دیگرش وارد شدند، مظاهری شوهر خاله اش هم پشت سرشان و تسبیح به دست وارد شد.

_ببین چقدر اصرار کردم تو این شلوغی دیگر کار برایم درست نکن و یک کار را انجام بده، تا من مجبور نشوم بیایم. حالا خودت را هم به این حال وروز انداختی .

_حاجی، مریم چی شده؟

حاجی محکم با دست روی چشمهای گنده اش مالید و نفس عمیقی کشید و گفت:

_باز شروع کردی؟ الان به غیر از مریم هیچ چیز دیگری نمی توانی بگویی؟ معذرتی، چیزی با این دسته گلی که به آب دادی و ماشینی که داغون کردی، و رو به مظاهری کرد و گفت:

_شما پسر دارید من هم اینه بساطم. من بروم کارهای ترخیص را انجام بدم، بخدا کلی کار را همین طور رها کردم و آمدم.

انگار هیچ کس صدای احمد را نمی شنید با زدن دو تا آرامبخش به زور لباسهایش را پوشاندند و به سمت خانه مظاهری راه افتادند.

حاجی فقط غرغر می کرد و مظاهری هم سعی می کرد او را آرام کند. آرامبخش ها زود اثر کرد و دیگر نایی برای فریاد زدن و بی تابی برای مریم برایش باقی نگذاشت.

خاله زهره مثل همیشه به استقبال آمد و در حالی که با چادر، اشکش را پاک می کرد، گفت :

_خاله به قربانت برود چرا این حالی تو؟ بمیرم.

از وقتی خاله زهره یادش می آمد همین طور بود در حال قربان و صدقه رفتن اطرافیان، چرا زن مظاهری شد داستان مفصلی داشت و خلاصه داستان ها اینکه، مظاهری از بین چندین رقیب دل آقابزرگ را بدست آورده تا خاله زهره را به او که راننده شان بوده، بدهند، ظاهرا از خودش خیلی جربزه نشان داده حالا ماجرا چی بوده، همه می گفتند گفتنی است ولی گذشته ها را نباید حلاجی کرد.

خاله پشت سرهم 4 تا پسر عین خود مظاهری زایید،هم قیافه و هیکل خود مظاهری ولی از لحاظ عقل و زرنگی، صفر، فقط وراج بودندو عاشق این بودند که کاری را به آنها بسپاری تا زیر و بمش را در بیاورند حالا به هر قیمتی شده بود.

خاله زهره رختخواب نرم و راحتی کنار سالن برایش پهن کرده بود و مانند یک مادر دلسوز، می پرسید:

_چی می خواهی، چی برایت درست کنم، جاییت درد می کند؟

کمی که اثر آرامبخش ها از بین رفت به زور از جایش بلند شد سوزش سردی در سرش، کمی او را تلوتلو داد که جیغ خاله زهره درآمد.

_پسر چرا بلند شدی؟ خاله به قربانت بره، باید استراحت کنی.

_خاله تو بگو، مریم چی شده؟ حالش خوبه؟ تو را خدا کاری بکنید.

و اشکش سرازیر شد.

حاجی با دیدن این صحنه، باز رو به جمع کرد و گفت:

_کور شده، دیگر هیچ حسابی رو این پسر نمی توانم بکنم. با یان پسر من دشمن لازم ندارم. نشسته تا خانه خرابم کند.

خاله در آغوشش گرفت و او هم گریه می کرد. قطعا اتفاق بدی افتاده بود.

مظاهری آرام به حاجی گفت:

_شما برگرد اصفهان، ما حواسمون به احمدآقا هست. برو به کارهایت برس. ولی باز هم می گویم بهش اصل ماجرا را بگو و خلاص.

حاجی عصبانی رو به من کرد و گفت:

_گفته بودم این دختر وصله تو نیست، بعد تصادف او را دیدند که سوار یک شاسی بلند مشکی شده و رفته، اصلا ارزش نداشتی تو را به بیمارستان برساند، معلومه که از قبل با برنامه همراهت شد، وگرنه من می خواستم خودت تنهایی بیایی و این دو تا کار را انجام بدهی و برگردی. پسر بیدار شو!

_همه اش دروغ است مریم با کسی نیست داشتیم حرف می زدیم که ماشین منحرف شد.ولی واقعا حرف می زدیم یا دعوا می کردیم. از اصفهان که حرکت کردیم دوباره همان بحث های همیشگی، خانواده ات مرا نمی خواهند بهتر است تمامش کنیم و به او گفتم بمیرم طلاقت نمی دهم. خانواده ام هر چه می خواهند بگویند. می خواهم بچه دار شویم و او مخالفت می کرد. عصبانی شدم و مشتی بر دهانش کوبیدم، دهانش پر از خون شد ولی باز توهین نمی کرد با احترام نگاهم کرد فقط نگاه.

حاجی سرش را بین دو دستش گرفت و گفت:

_یک لیوان آب بدهید دارم از دست این پسر، سکته می کنم.

_حاجی برو اصفهان شما، ما باز دنبال مریم خانم می گردیم.

بالاخره با اصرار مظاهری، پدرش راهی شد.

مظاهری در حیاط مشغول دادن دستوراتی به پسرها بود که احمد به آنها پیوست. وقتی او را دید سخنش را قطع کرد و گفت:

_ استراحت کن، من پسرها را می فرستم تا از زیر سنگ هم شده مریم خانم را پیدا کنند.

_عمو بخدا مریم، انجوری نیست که حاجی می گوید خیلی نجیبه، الان مطمئنم تو یک بیمارستان بی کس و تنها بیهوش افتاده. خودم باید بروم دنبالش.

مظاهری نتوانست جلوی او را بگیرد و با دو تا از پسرها راهی شد. هر جا را می شد گشتند ولی تمام شواهد دال بر این بود که فقط او در صحنه تصادف بوده و مریم به شکل مرموزی مفقود شده است.

نزدیک غروب بود که به خانه برگشتند. خاله گفت:

_امروز خیلی خسته شدید بزارید از فردا، روستاهای اطراف را هم برید بگردید شاید او را آنجا برده باشند.

_می روم پاسگاه، نمی توانم تا آخر عمر فکر آبروی حاجی باشم و خواست بلند شود، که با مقاومت خاله وپسرهایش رو به رو شد و گفتند این برای پدرت دردسر می شود، همه جا بگویند عروس حاجی گم شده آنهم تو این موقعیت.

ولی نمی خواست تن به خواسته شان بدهد که یک دفعه مظاهری وارد اتاق شد و صدایش را بلند کرد و گفت :

_احمدآقا تسلیت می گویم همین الان خبر دادند جنازه مریم خانم تو سردخانه بیجاره است.

احمد از حال رفت و مانند یک جنازه متحرک فقط جریان کارها را تماشا می کرد، حرفی نمی زد فقط گریه می کرد. مراسم خاکسپاری در حسین آباد در مزار خانوادگی برگزار شد.

مریم زود و همان قدر نجیب و عزیز از دنیای او رفت.

وقتی به اصفهان برگشت انتخابات تمام شده بود و اینبار حاجی به آنچه می خواست نرسیده بود.دیگر کاری به کارش نداشت. در خانه می چرخید و هیچ علاقه ای به ارتباط با دنیای بیرون نداشت. زندگی پس از مریم برایش تمام شده بود. رو آورده بود به شعر و شاعری و زیر لب شعرهایی را زمزمه می کرد.

یک روز صبح که بیدار شد از پشت در اتاق غذاخوری ناخواسته شنید که حاجی مشغول گفت و گو با مظاهری و تشکر از اوست.

_برادری کردی، حالا دیگر امیدش قطع شده، به خانواده آن زن که جنازه اش را به ما دادند رسیدگی کنید، چاره چیه، از وقتی این دختره جواب رد داد و زن یکی دیگر شد برای خودش خیالبافی ها را شروع کرد و خودش را به این حال و روز انداخت. از من می شنوی پسرها را زود سر و سامان بدهد تا ماجرایی مثل این پسر درست نکنند.

وارد اتاق شد و می خواست پدرش توضیح دهد این چه کاری بود که با او کرده، چطور مظاهری و پسرهایش اینقدر نقش بازی کردند چرا خاله زهره؟ چرا اینقدر دروغ ؟ ولی شاید حاجی راست می گفت، اگر مریم زن آن مردک که شاسی بلند مشکی داشت نشده بود او به این حال و روز نمی افتاد. ولی مریم خودش گفته بود با هم حسین آباد می رویم و زود بر می گردیم قول داده بود به بچه دار شدن فکر کند.

از پنجره اتاق یک شاسی بلند مشکی در کوچه دید، سریع به سمت حیاط رفت و گفت :

_مریم آمد.