
همگی به خانه هایشان رسیدند. همین که کلی و خانوم استیرا بچه هایشان را دیدن از خوشحالی بال در آوردند.
ولی خانوم زرافه و هیرا بی توجه به آنها ناامید تر راه افتادند سمت جنگل .
آنها همین طور راه رفتند و رفتند تا صدایی مشکوکی را داخل جنگل شنیدند.
آنها از ترس یکدیگر را محکم بغل کرده بودند.

ناگهان از لابه لای درختان یک اژدها ی غولپیکر طوسی رنگ بیرون پرید.
هیرا و خانوم زرافه همان طور که همدیگر را بغل کرده بودند ، شروع به جیغ زدن کردند .
اژدها قبل از اینکه مطلب مهمی بگوید گفت: سلام… اسم من سامیر است... میگم شما قصد ندارید دست از جیغ زدن بردارید ?!
سپس کمی خود جمع و جور کرد و مصمم تر گفت : آمده ام بهتان خبر دهم که خواهرم فردا صبح با لشکر صد هزار تایی خودش ، به شما حمله ور شوند.
من هم می خواهم به شما کمک کنم؛البته اگه با جیغ زدن همراه نباشه .
هیرا با شنیدن این حرف دست از جیغ زدن برداشت و خودش را از بغل خانوم زرافه بیرون کشید و گفت :تو خیلی می توانی به دردمان بخوری. نگران جیغ زدن هم نباش . اگه کسی جیغ با صدا خفه کن خفه اش میکنم! حالا هر کی دیر برسه باید توالت ها رو تمیز کنه ، پس زود باشید .
آنها از میان چندین دایناسور گیاه خوار گذشتند تا به خانه ی درختی رسیدند.
از آنجایی که از قیافه دایناسور ها می توان برداشت کرد ؛ هیچ کس با دیدن سامیرا بی خیال به کارش ادامه نمی داد…