این داستانو تو اولین زنگ انشا کلاس هفتمم نوشتم . الانم دارم از روی دفتر انشام منتقلش می کنم اینجا ؛امیدوارم خوشتون بیاد :
چارلی ، یک گوشه قفسش نشسته بود و هر دفعه این جمله را با خودش زمزمه می کرد :
(( روزی را که دوست دارم تکرار شود . ))
چارلی کبوتر سفید رنگی بود که هفته پیش در دام یک شکارچی افتاده بود و به یک مرد تقریبا قد بلند و میانسال که ، ریش های پرپشت زرد رنگی داشت ، فروخته شده بود .
چارلی به گوشه از قفس تکیه داده بود و حسرت روز های گذشته اش می خورد ؛ همان روز هایی که آزادانه در آسمان جنگلی ، پرواز می کرد و اوج می گرفت . همان روز هایی که صبح زود از خواب بر می خاست و برای گردش صبحگاهی ، به دسته اش ملحق می شد ؛ اما روزی بر سر غفلت و نادانی ، در دام یک شکارچی و بعد در قفس یک مرد قدبلند افتاد.
کبوتر آهی کشید و به گیاه سرسبز و بلندی که از پنجره ، به داخل راه پیدا کرده بود ، نگریست .
انگار آن گیاه سرسبز ، تمام خاطرات خوب زندگی اش را به یادش آورده بود.
کبوتر دوباره آهی کشید هی با خودش زمزمه می کرد :
((روزی را که دوست دارم تکرار شود ، روزی را که دوست دارم تکرار شود ، روزی را که دوست دارم تکرار شود...))
(با اندکی تغیر!)
