
خانم زرافه و هیرا تا ساعت دو، فقط و فقط با یکدیگر حرف زدند. آنها آنقدر باهم حرف زدند تا اینکه ساعت هیرا زنگ خورد.
دید! دید! دید! دید!
هیرا:
وقتشه.
و رفت تجهیزات دزدی را آماده کند. هیرا تمام تجهیزات لازم در کوله پشتی اش چپاند و با خانوم زرافه به طبقه ی 11 ام رفت.
همه آنجا بودند.
هیرا داد زد: کی خستس!!!!!
بقیه: دشمن !!!!!
هیرا:
خوبه. از این روحیتون خوشم میاد. حالا بیایید تا عینک های شب بینی ام را بدهم.
همه به ترتیب صف کشیدند.
جلوی صف خانوم فیلی ایستاده بود. بعد بیگلوس، بعد خانوم تیغی تیغی، نفر چهارم کلی، نفر پنجم خانوم گردن دراز، نفر ششم خانوم استیرا.

تقریبا همگی آماده ی انجام عملیات بودند.
هیرا پنجه ی راستش را برد بالا و بلند داد زد: حرکت!!
مسیر خیلی هم طولانی نبود. می شود گفت به اندازه ی هشت قدم یک ماموت.
یک ساعت گذشت. الان دیگر همگی جلوی دیوار ایستاده بودند.
هیرا چکشش را از کوله پشتی اش در آورد و آرام به دیوار ضربه زد. شکافی بزرگ در دیوار ایجاد شد.
همه بی معطلی از دیوار گذشتند و گوشه ای پنهان شدند.خانوم فیلی هم بعد از آنها جلوی شکاف ایستاد. او چند سنگ بزرگ هم جلوی شکاف گذاشت تا کم تر به شکاف شک کنند.

بقیه پشت درختی پنهان شده بودند.
بیگلوس یک سنگ برداشت و سمتی پرت کرد.
پترانودون رو ستون حواسش رفت به سنگ.
خانم تیغ تیغی، قبل از اینکه پترانودون متوجه او شود، از ستون بالا رفت و با دمش یک سیلی آب دار نصیب آن پرنده ی بدبخت کرد. بعد از اینکه کارش با پترانودون به پایان رسید،دکمه ی قرمز رنگی را که کنار پترانودون بود فشار داد. در یک لحظه تمام برق ها جز برق داخل قلعه قطع شد.
همه ی دایناسور ها خودشان را در آن تاریکی گم و گور کرده بودند.
دیگر نوبت بقیه بود.
همه از جز کلی ، از پشت درخت بیرون آمدند به سمت قلعه حرکت کردند. کلی پشت درخت ماند و جیپی دایناسور یاب هیرا را دنبال کرد.
خانوم استرا و خانم گردن دراز هم، نگهبانان گیج و منگ جلوی قلعه را حسابی کتک زدند.

خانوم گردن دراز و خانوم استیرا جای نگهبانانی که تکه پاریشان کرده بودند؛ ایستادند و کشیک دادند.
خانوم زرافه و هیرا هم طبق نقشه وارد قلعه شدند.
چند دقیقه که گذشت، دو تا نگهبان سر و کلیشان پیدا شد. خانوم زرافه و هیرا حتی به آنها مجال این را هم ندادند که جایی را نگاه کنند. در جا خفیشان کردند و لباس هایشان را پوشیدند.
لباس ها فقط یک ایراد خیلی کوچک داشتند. یکی زیادی گشاد بود و دیگری به اندازه ی یک مورچه تنگ.

آن دو بالاخره با لباس ها کنار آمدند و به راهشان در قلعه ادامه دادند. کمی جلو تر یک لیلی یانس ترونوس (لی . لی . یا . نس . ترو . نوس) جلویشان سبز شد.
دایناسور گفت: شما ها دیگه کی هستید?
هیرا جواب داد: ما را تازه استخدام کرده اند. رئیس سکاندا خواسته که به تخم قرمزه یه سری بزنیم. چون تازه وارد هستیم،راه رو بلد نیستیم.میشه یه کمکی به ما می کنی؟
_ راه را مستقیم بروید تا به یک سه راهی برسید.آن را به سمت راست بپیچید و 20 قدم جلو بروید تا به محل نگه داری تخم ها برسید.
هیرا:
ممنون.
هیرا رویش به طرف خانوم زرافه برد و با نیش خندی موذیانه گفت: لطفا چماق!!
دایناسور گفت:چماق برای چی؟
خانوم زرافه چماق را دست هیرا داد. هیرا هم چماق را محکم به سر دایناسور بیچاره کوبید؛بعد گفت: من یک پاراسارولوفوس هستم و این دوست من هم، یک زرافه است. بهتر است به اطلاع برسانم،ما برای دزدیدن تخم اومدیم نه برای نظارتش. در ضمن؛ما یک تشکر هم به تو بدهکار هستیم. ممنون که راه را نشانمان دادی!
دایناسور بدبخت قبل از اینکه غش کند با صدای ضعیفی گفت:(چی!!!) بعد به زمین افتاد.

هیرا و خانوم زرافه طبق گفته های لیلیانس تمام مسیر را پیمودند، تا به دری رسیدند.
دری که جلویشان قرار داشت، قفل بود؛ولی از شانسشان و کمی از خنگی نگهبانان، کلید پشت در بود.
هیرا گفت: عجب نگهبان هابی حواس و خنگی!! حتی یادشان رفته کلید را از پشت در بردارند.
مطمئنم اگه برگردیم و برای بقیه این را تعریف کنیم، عمرا حرفمان را باور کنند. دایناسور شک می کنه( معادل آدم شک می کنه) که اینها سرباز های سکاندا باشند.

آنها در باز کردند و آرام پشت سرشان بستند. صدای بسته شدن در داخل محوطه پبچید.
جلوی آنها یک کلکسیون خیلی بزرگ از تخم ها بود.
تخم قرمز دقیقا وسط آنها قرار داشت و مانند یک کریستال قرمز،می درخشید.
ادامه دارد...