در پس مرگ لحظات، دقیقه ها متولد می شوند.
در پس مرگ سکوت، کلمات متولد می شوند.
در پس مرگ غرور، درک متولد می شود.
با مرگ نابراری، برابری؛ رنج و سختی، خوشحالی؛ با مرگ بسیاری از آرزوها، اهداف؛ بی سوادی، سواد متولد می شود و در اخر تمام روابط دو طرفه اند و در پس مرگ غرور ممکن است چنان درک وحشتناکی ایجاد شود که از آن به درک ( طبقه ای از جهنم) متوصل شویم!
پس اگر شبی را کشتی تا روز را بیاوری یا اگر منطق را کشتی تا عشق به دنیا بیاوری یا اگر احساس سرافکندگی را جایگزین امیدواری کردی، حواست باشد که کدام شب را از بین بردی تا بعد از آن به روز ارزش دهی!
