دولب بردیده، دوابروی کمان داری
عجب عشقی، توبرچهره نهان داری
گرچشم بجمال اُفتد، آتشِ جان افروزد
جان ز حلق بر آید ، که عشق جان داری
عجب حوری ، بپا کرده ای هیا هویی
گویا چو پری ،غنچه بشگفته لبان داری
لب ولبخند تو بر ما ،ارزد به این و آن والا
دنیارا شگفت آورد ،گویا رگِ زیبادِلان داری
گرروزِ روزگار آید،بروفق مرادِ من وما
حاصل ش شُد برما ،که چهره عیان داری
عجب حس وهوایی تو،عشقِ باصفایی تو
دل بعشقت باصفا گشت، خوش بیان داری
خوش بحال آنکه ،در خال وخیالت گشت
خیالم درخیالت گشت،که حالِ نوش جان داری
نوشِ جانت باد،عشق وعاشق درکنارت باد
روزگارماکم عشق بود ،توعشقِ روان داری
ای( ولی) درجهان هرکس" قسمت"ی دارد
قسمتِ ما سهم نداشت ،ولی توسمِّ جان داری
