کاش کاش

کاش انسان دردل ، آه و بدی نداشت
درد وغم این جهان ، بد و بدبختی نداشت
کاش بدنیا می آمد ، با عشق وناز
بعد آن وسوسه ،  دگر سوئی نداشت

کاش به مهر ومحبت، کینه هاگُل می شدند
گل ها بالاله ها ، دربرگ ِ گُل خاری نداشت
هرروز باشور شاد  ،مردم شاد می شدند
صلح بود بی کس آوارگی، کاری نداشت

کاش قِصه هابا غُصه ها هم جین نبود
کَس آرزوی بد  برهیچ  آدمی   نداشت
دل  پر زمکرو غرور وکینه   هرگزنبود
هرگز آرزوی مرگ برکس جایی  نداشت

کاش پاک وپاکیزه ،می بود انسانِ دغل
بهر چندروز دنیا ،هیچ سیاستی نداشت
صلح وصفا برهمه  ،گاهی  آرزو نبود
آرزومرد شدنِ آن  آواره معنایی نداشت

کاش باهم درکنار هم دنیاامن می شد
جنگ ودعواو دروغ، هیچ یک جایی نداشت
نه مَرَض بود نه پیر  نه ربا بود و فقیر
همه آزادبودن درجهان جای  خالی نداشت

کاش مست ومستانه درکنارفقردیوانه
هردو در هم می شدند هیچ اربابی نداشت
جای خوب باجای بد می شد عَوَض
هیچ کس دردنیا آرزوی آن وَری نداشت

گر رهبر آزاده ای بود درجهان
کل دنیا یک تنه برظلم هیچ ابایی نداشت
ای انسان آزاده باش برکار خود
آدم شدن مشکل بُوَد کاش پارتی نداشت....