بادردو رنج وگریه ، جز شعر چیزی نگفتم
هرچه آمد به سر ،جز به اوچیزی نگفتم
با هیچ کس وناکس در هیچ جاو زمانی
آنچه از زمان چشیدم، به هیچ کسی نگفتم
هرچه ازاو کِشیدم ، راز ودل و بهاری
جز بخدا باهیچ کس ،درد وسرّی نگفتم
گفتم بگذار بمانند، آسوده رُفقایم
دیدم حسودن برخی، بازم چیزی نگفتم
دیدم چرب زبان و ، چاپلوسن زیادی
ریشخند زدم بآنها، دیگر رازی نگفتم
گفتم همه دانند ، که اوعزیز هستش
یادم آید جز خدا، به اوعشقی نگفتم
دیدم همه دست وپا، بهر ریاست دارند
ریاست خوب وزیبا ،ولی به کسی نگفتم
هرکه دارد وجدانی ، هرگز کَم نیارد
درطول خدمت خود حرفِ بدی نگفتم
بسازبامردم ، ای آدم حسابی
بگذار دریاد بمانی ،دگر چیزی نگفتم
ای " ولی" ،فروتن وخوش اخلاق
دویار مهربانند، من جُز خوشی نگفتم
