مهرِمادر

تاچشم بازکردم  ،خدا زمن! تورا گرفت
بی مهرِمادر!همه ی وجودم عَزا گرفت
روز وشبم را ، غم وغصه فراگرفت
چرامهر ومحبت مادر را ،  خدا گرفت؟

آری !زندگی برتیره وتارِمن، تار گرفت
گویا!!در وجودم ، آه واندوه پا گرفت

هی بر سرقبرش گریه و التماس کردم
هر که دید! گریست! ،دلش بیصدا گرفت

بعد تو مادر!شب وروزم تیره وتارگشت
بی تو!مادر!مهروخوشی زمن جُداگرفت

دگر خنده وخوشی! بسراغم نیامد باز
نامادری! برایم مادرنشد و،سِرّ زا گرفت

برو ای عزیز!کنار مادرِ نازت بنشین!!
ببوس سر رویش،تُرابامهرودعاگرفت

(ولی) که ندیده! مهر ومحبت مادررا .!!
چه کند؟چه گوید؟ دل بهانه او را گرفت