
تاچشم گشودم مادرم ازدست رفت
ریشه ی دلم امید جانم ازدست رفت
بدون مهر حق من نداشتم مادری
مهرومُحبِّ زندگیم ازدست رفت
باغم واندوه بساختم سال ها
سالهای زندگی با خارِدست ازدست رفت
تاچشم و عقل بازکردم جنگ گرفت
جنگ خونین باپیروجوان ازدست رفت
ازجنگ برگشتم حیرت ومبهوت شدم
مهروعشقِ مادر بزرگ ازدست رفت
درهیاهوی جوانی چومعلم گشتم
چند سالی همراز این وآن ازدست رفت
روزگار بادلِ ناخوش بمنوال میگذشت
ناگهان پدر پیر ومریض ازدست رفت
خواستم وصبرکنم بربلا درزندگی
کرونا آمدو خواهر بزرگ ازدست رفت
بازهم صبر کردم برملال زندگی
ناخوشم دوسال نشد برادرازدست رفت
زدم بر سر گفتم ای خدای باوفا
وفایت راقربان، قربان ازدست رفت
ای خدا این (ولی )چه کار کند باروزگار؟!
روزگار با وی نساخت عمرم ازدست رفت