درافلاک گفتم من برایت/
روزی توآیی همه خندان برایت
توگریه وزار ی نالان زجهالت
همه خوشحال و خندانند برایت
کودک شدی شعری سرودم/
زاحوال کودکی چیزی بگفتم /
درجوانی پاک وبی باک بودی/
گفتم شعر ی زجوان چالاک بودی
به پیری که رسیدی آهی کشیدی/
شعر پیری را بخواندی ویادی بکردی
زغم وغصه داری ونداری بگفتی
زکس وناکس ودوستی نالیدی/
مال ومنالت رابخوردن بدیدی
هرچه داشتی خرج کردن ندیدی
چقدر حق وناحق بکردی یادته
زدروغ وکلک ودزدی وپارتی یادته
چندسال بزیستی با غُر غُر
بدوخوب نکردی با دلِ پُر
حال موقع مرگه / یادته
مرگ واژه حقه/یادته
فکر مرگ هم که نبودی/ میدونی
بالا وپایین هم نکردی/ ندونی
"ولی "بفکر مرگ باش/یادته
نگران کس نباش/یادته
