
خدایا دراین سرزمین، به که حاجت است؟
درفلسطین وغزه، چو گویی قیامت است!
هرچه ز گذشت زمان، دیده و شنیده ای
کودک کُش و خون ریز ،عینِ قباهت است
هرچه گذشت ،زمان در سیاست تحوّل نداد
برادر برادر بکُشت، این چه سیاست است؟
گذشت زمان ورسید، به هزار سال قبل
کُشتنِ زن وکودک، در نینوا خیانت است
خیانت به طفل صغیر و،کودک خُرد سال
نه ازدین و مذهب ،گو یا به سیاست است
گُردان وحشی، که شباهت به انسانِ دوپایند
میان"ک الانعام بل هم اذله" چه شباهت است
آنکه گوید منم علامّه دروعلم وبردیّا
چو من آورد بدان جهلش زیادت است
آنکه قلم وعِلم خود در دیارحسین نوشت
نوشته اوبردیده گذار که عِلمش سیادت است
خبر از پیر غلامان حسین ،گاهی بگیر
او سفره رازِحسین ، که خوش عیادت است
حسین شهید گشت، بااکبر واصغرش
جهان نگرفت پند ،گویا درخوابِ جهالت است
شک وتردید انداختن ،که جنگِ مذهب است
کجامذهب نوشت، کودک کُشی عبادت است
چه خوب گفت کس که نادان وجهل است
بهتر زکس که ریشش درپَسِ حماقت است
این همه دلیل وادعا که خود دلالت است
اوبهر دین قیام کرد نه ادّعابسیاست است
اوبا خود آورد زن وکودک ویتیمِ برادر
تاگوید قصد جنگ ندارد دگر چه حاجت است
گروهی وحشی ظاهر بین و بی بصیر
جُز ره،! چشم وگوش بستن ،که حماقت است
گر چشم وگوش نبسته عقل وهوش ودرک
کربلا یی دگر رُخ نمیداد چه دیّانت است
خدایا سیاست چه هست که اعرابِ ما
ندانن کربلا یمن وغزه نیازبحمایت است
چند روزبه شیطان وصهیون ،چشم بسته اند
ندانند که راه حسین همیشه ،به سعادت است
گرحسینم شهید گشت باجسمِ چاک و چاک
زیر بار زور نرفت خود نوعی شهامت است
شهادت رابا جان ودل درآغوش گرفت
مرد میدان گویا همیشه با شجاعت است
شهید گشت، فرزندان وقوم خویشان همه
دوست وعلمداردلیر که همایِ سعادت است
قسم یاد کردن ، گر هزار بارکشته شوند
گر زنده شوند، باز پویش به شهادت است
جستجو کن ای "ولی" ،درهمه ادوار وزمان
ببین بجز یاران او،که عاشقِ شهادت است!؟