
قسم من اززندگی این همه بد یاری نبود
هرچه بود بدِ بخت هیچ شانسی نبود
چشم گشودم مادرم ازدست رفت
گویی آغاز زندگی در زنده داری نبود
بعد چند سالی جنگِ صدامی گرفت
هی کُشته وزخمی دادیم نامردی نبود
رفتم جبهه شصت وشش تابینم جنگ را
برگشتم زجبهه دگر مادرِ بزرگی نبود
رفتم پیشِ پدر و مادر اندر جدید
بدِ بختم گذشت کار دیگری نبود
بهرحال درس خواندم و کسب وکار
کس کمک نکرد تاگشتم معلم کاری نبود
سال هفتاد آمدم چو سرکار
حمدو سپاس گفتم خدا دگرنایی نبود
خواندم درس وکاربایکدیگر درجایی
عاشق نگشتم چو که معشوقی نبود
ازدواج وبچه ای دردوره سازندگی
هی کارو هی درس هیچ سانسی نبود
سال نود در دو بهارش آمد غمی
رفت ازدست پدرم هیچ یاوری نبود
بخت بد برگشت آمد کرونا
خواهرم زدست رفت دگر آبجی نبود
غم ها برزندگی ازمن سبقت گرفت
چهارصدو دو برادرگویا داداشی نبود
گویا قسمتَ م اززندگی اینگونه بود
هیچ حالِ خوش و هیچ آرامشی نبود...
