ولی الله قلی زاده فرهنگی و اجتماعی ۱۴۰۳/۶/۲۹
سکوت آدمی درهرزمان نشان زآدمیت یاآه ودَمی بودن نیست.
سکوت را درزمانی به زمان بودن که برمصلحت ومعرفت خود وگاه به نشان اتحاد ودلبستگی باید ستود.
آنگاه که مولایمان امام علی بیش از بیست وچهار سال برای اتحاد ودلبستگی مسلمین سکوت می کند.
ستودن سکوت برمصلحت خویش وارزش ومقام آن دربرهه ای از زمان برکسی پوشیده نیست تا آنجایی که مریم مقدس روزه سکوت می گیرد.
گویی سکوت مانند دُرّ گرانبهایی که گران بها بودنش را بعد ها به رُخ زمانه خواهد کشید.
اما سکوت آدمی: گاه هزاران کس بی گناه راگردن می زند و بکام مرگ میفرستد.
گاه هزاران کودک معصوم را می کُشد، قطع عضو می کند، وشاید هزاران کس را بیکس می گذارد
گاه حقی را به باطل می کشاند وباطل را تزویر بحق می کند.
ازسکوت آدمی: آتشی شعله ورتر میشود ،وحقی ناحق،
فقیری ثروتمند ،وثروتمندی فقیر، وزیری به زیر، پادشاهی گدا وگدایی پادشاه، می شود.
آری زبان قاصر است ازسکوت آدمی،
گاه باید سکوت رانشانه رضایت دانست
گاه آنرا نشانه تفکر آدمی ولی زمان همه چیز راتحول داده است ،
سکوت می کنند تا دیگران کُشته شوند..سکوت می کنند تا طایفه ای ویانسل کُشی رواج بیفتد.این نوع سکوت بدترازنیش زهرماری ست که درلباس آدمی بر آدمی می زنند.
