روزگاری آمدی روزیت آورده شد
بعد سال واندی رزق شیرت بسته شد
هی تلاش وکوشش کردی نزد پدر
ره باریکی به رزق وروزیت آورده شد
مرد عشق باش وگذرکن زسنگ
سنگ سخت بچک چک آب تنیده شد
این همه حرص وحسد رادورکن
باقناعت باش ره سخت خسته شد
ندانم بهرچی دنیای دل رویا گرفت
دلدار هم برفت رویای دلت بسته شد
روی دوستِ نادان هرگز نکن حساب باز
دوره ی نامردست شاید حسابت بسته شد
من زروزگار ننالم چند صباح
صباح آمد ورفت زمانت فرسوده شد
آخرش چندبار به این وآن فالی زدم
فالِ حافظ قالِ جاحظ گویی خسته شد
ای نازنیین روزگاروفا نکرد بکسی
هم وفا گشتیم ولی نامروت بسته شد
آخرش زیرخروار ها خاک وخس
جسم رازر وزیور نپوشان دفینه شد
ای (ولی )اینقدر ننال زروزوروزگار
روزگارم روزگارت درنهایت خسته شد
