روزگار/گذشت...

روزگارم وروزیَم بمعلمی گذشت

بعِلم ودانش این و آنی گذشت

دهه هفتادم در آموزش دادن گذشت

دروسی که درآن به حُرمت دادن گذشت

بعلمی که درس دادن وآموختنش جالب بود

همه را باجان و دل یاد دادن گذشت

تا دانست معلمم احترامم بجا بود

چودیده بود که با آب و نان دادن گذشت

هرجا پدر ومادری می دید به احترام

کمر خَم می کردوبه احترام ِمان گذشت

معلم هم عاشق عِلم بود وامید

اُمیدم به دوره های متوسطان گذشت

هرجا عشق و عاشق بود زمعلمی

ندانم چرا روزهای خوبمان گذشت

حال بدهه نود رسیده ام ز روزگار

روزگارم به بازی وراندی دیده بان گذشت

بدیدم شاگر دانم با طمع ووَرَع وباند

رسیدن بجایی که آرزوی مان گذشت

جوانی و آرزو. سی سال هم گذشت

ناگه دیدم پیری عمرم بدین سان گذشت

پیری رسید ودَستام بلرزید ن گذشت

برسرقبرم بخوانند فاتحه ای اینم گذشت

روزگارم برخلاف آرزوها یم گذشت

بر بدو خوب و فقیر وغنی هم گذشت

(ولی)غم وغصه نخور اززمانه وروزگار

جهان بفقیر وغنی گدا وخوبان هم گذشت