روحِ ما

روحِ خدا ،ازجسم من پر می کشد
چندی دراین دنیا ،زمن زجر می کشد

او زاول باجسمِ من همره نبود
با امر او درمن بزیست ،اما زمن پر می کشد

درد ودوا ،حال وشفایم را گرفت
حال باجسمِ نیمه جانِ من پر می کشد

گویی زآغازباجسمِ من مُشکل بداشت
اوزبالا من زخاک ، روحِ من پر می کشد

بهر چندروزی بمن جانِ والا داده بود
گویا وقت رفتن شُدجانِ من زجر می کشد

چند سالی بساخت باجسم وجان وهم دلم
اما دوامش نگرفت شاید زمن زجر می کشد

هرروزدور می زد درغیاب جسم من
دور دنیا بود ومیگشت آزادِمن پر می کشد

هرروز شب هرلحظه ای درحبسِ من
جسم من زندان او زین حبسِ تن پر می کشد

با بد وزشتیِ خوی من هرگز نساخت
گرچه هرروز بدید اما زمن زجر می کشد

جسمِ(ولی) رامی سپارد به خاک اولش
گویا بعد قرن ها درقیام بمن سر می کشد