
جان هستی ونیستی ،ای خدای باحالِ من
به اندازه کرم دادی ،وبخشیدی برمالِ من
بجزحوری وبهشت ،دل به که دادم
ای چرخاننده ی پری ،برگِرد وبالِ من
کی توانم حق حوری، یاپری برپا کنم
ای یاور شبهای خوب وخوش خالِ من
من که باشم نالم به این که دادی بمن
شبی" زوجنا بحورالعین "شد هم قالِ من
بس بدیدم پیری ،با اشک شوق واشتیاق
چنان آمین گُفت ،کرشد گوشِ باحالِ من
هرچه دیده دید،از زر وزیور برفت
چشم نپوشید، آن حاجی همسالِ من
یکی داشت حورِ زیبارو، باآوازوناز
آنهم گَشت ، هم سان وهم خالِ من
یکی رابدادی هیکل وجسم قوی!
یکی چو نی قلیان ،هم چو فالِ من
هرچه دیدم وخواندم درفضا
هم خوشگل وخوش تیپ ، بی شالِ من
زبهشت و دوزخ ،ندیدم چیزی درفضا
همه تجّار یابازار یند،درخر دجّالِ من
کجا برعقل وهوش، رسد این فکر وفضا
گه زاحساس گاه زغفلت، ای بی بالِ من
ای (ولی )چرا شتابان ، این سوی فضا
توی تَل وتلگرام! پس کَرَم کن برحالِ من