
(بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران)1
گر آن عزیز وخونین باشد رهبرمان
حق است که فداشم، چوسینه چاک ونالان
بگذارتابگویم،ازجان فدای ایشان
با آه وناله اشک،چو بسَر زنن یتیمان
هم قائد وهم عارف،چوشیر شیرمردان
به دشمنان بگویید ،احوال شیرِ ایران
هرکو شنیده باشد، وصل وصال ایشان
گرجان دهدبعیدنیست، روزوداع ایشان
بگذاشتن آه و حسرت، بر دیده ی یاران
روی جمال وماهش،کم بود به روزگاران
ای عارف شب نشین!جانم فدایِ جانان
ازماه رویت نازگوی!چو صبحِ روزه داران
ای روزه دارقربت،!!!!ای آشنایِ ایمان
روزِ عروجت جانا!،همراه بودی باقرآن
چندین که برشمردم ،از ماجرای جانان
اندوه دل نگفتم ، الا یک از هزاران!!
(ولیا! )به روزگاران ، مهراو نشسته درجان
بیرون نمیتوان کرد، الا به روزگاران)
1:بعضی از ابیات ازشاعربزرگ سعدی"ره" هست