
خدای خوب ونازو/ نازم
هر امیدی را،باتو می سازم
نمیدانم چرادلم بیقراره
همش فکرم که چیزی کم داره
خدایِ خوب، یک نازم میدادی
که غُرغُر نکند،حوریم میدادی
این هاهستن همه زارو گریان
چه می شد پریِ نازم میدادی
خدای خوب ،تودارای جهانی
همش عشق ومهرو، وفا داری
چه میشد ، جایِ آرام وساکت
درکنارِ خود ، بمایکجا میدادی
خدای خوبم ،دلم گرفته
همه خوبان رفتن ،جام گُشاده
ولی غم، زدرودیوار می باره
نمیدانم چرا دل، هی بیقراره
همی دانم که تنهایی، خیلی سخته
همش فکرو خیالم، پُشت پرده
گمانم یک عزیز ،آنجا نشسته
درانتظارِ ،کی بیایِ پیش بنده
خدایِ نازنیین، نازم میداره
هوای دل ِمن ، درتب وداره
دریقین که ربّ دوستم داره
امید دارم که ،یه نازم ببخشه
خدای خوبم،من بی قرارم
همش آواره کوی، یارِنازم
اگر بخشی بمن،دلدارو عزیزی
دگر هیچ گله ای، ازت ندارم