
پدر غمکش وغمخوار زمان است
پدر عارف ومحنت کش نهان است
خورد غصه ززمان وبخیل
خم به ابرونیارد ززمان خلیل
به بازوی خویش تورا نان دهد
زمهر خویش تورا جان جانان دهد
تلخی و اخمیش ززمانه بود
پندو اندرزش حکمت تانه بود
گر تورا غمگین ببیند غمگسار است
گر تورا شاد ببیندشادمان است
گر تو کاره شوی افتخار است
گرگه بیکاره شوی بی قرار است
پدر شاه خوبان وقاء جهان است
پدر پشتیی آشکار و نهان است
پدر مادر غم و اندوه بلا هست
پدرآه افسوسش ز کسا هست
دست های پینه بسته و زخمش
چودیدی ببوس زدست وپایش
گر پدر داری عزیزش بدار
گر او رفته ز غمش آهی بدار
بر سر قبرش یواشک چیزی بگو
هرچه خواهی بگواما آهسته گو
دوست ندارد او گر خجل شوی
زدوست ودشمن گر آزرده شوی
چو پدرشوی رازش قدر بدانی
قدر اورا زقدر قرآن بهتر بدانی
آه افسوس خوری اورا بخوانی
گویی پدر حال دردو دمم را بدانی
آه واشک دلداده حسرتم را بخوانی
آه و اشکت دگر فایده ندارد
تو پدر شدی راه برگشت ندارد
ولی مردو مردانه باش بحثی ندارد
دلی شاد ورویی بشاش بهاءی ندارد
