ای زمین در گردشت آب وتاب داری
در چرخش بردور شمس بی تاب داری
هی دور زنی بردور ما درآن و لحظه ای
گیری زما یار ودوست آتشِ بیتاب داری
آتش ت گر شعله کشد برجانِ ما
جانِ ماسوزد چو شعله ی کمیاب داری
دردرونت معدن مس وذغال
چون صدف پنهان دُرِّ نایاب داری
گربدانی مرکب ومهد هزاران جانِور
آب گردی زخجالت دلِ پُر آب داری
ماه منیر وآفتاب برتو نتابد لحظه ای
تاریک گردد چهره ات نازِ آفتاب داری
گر معدن آب وطلایت برملاگردد
کُشدهزاران مردو نامرد که کمیاب داری
ای زمین ای مهد آرام درهرلحظه ای
گرطُغیان شوی ناکث وبی خواب داری
ای زمین دانی که دردرونت هرچه هست
برتو شوریده عجب جوشِ بی تاب داری
ای زمین عُمرت روزی به پایان میرسد
هرچه خوردی هرچه بردی بازتاب داری؟
در درونت آب وآتش باهم دعواکنند
شهاب سنگی آید و سوزدتُرا تاب داری؟
توکه هرلحظه درآب وتاب بوده ای
بی شک جگرت آتش، آن لحظه کباب داری؟
گرکه مردم کم کنند فکر واندیشه را
دانم که گویی درفراقت کی کتاب خوانی؟
گر"ولی " دروصف تو شعری سرود
با اوبساز دانم حجله یِ بی خواب داری
