دختر بچهره ی بابا نگاه کرد وگریه کرد
بچین وچروک او بوسه زده وناله کرد
پدرگفت ای عزیزمن آه وناله چیست؟
این رسم روزگار است ولی اوگریه کرد
دخترم گریه دردی دوا نمی کند به آه
زمان بهمه خواهد داد زمانه گریه کرد
دستهای لرزان من چنین نبود به زمان
روزگار عُمر چنین کرد روزگارهم گریه کرد
زیبایی چهره امروز ببادخواهد رفت
آنکه ماند خوبیست بازهم او گریه کرد
گرچهره ام دگرگون وچنین است
گویی عمر بسر رسیده امّااو گریه کرد
این غم وجدایی فراق یارسخت است
نی زنالیدن یار غم ناله زدو گریه کرد
ای "ولی" چه گویی زفراق یار؟
یار آمدو یارندید یارهم گریه کرد
