افلاک ق۱

کودکی!!!
آنروزکه خداتربتم گرفت
زتربتم هزاران سیره سرشت
...آن سیره رابر آدم وحوافروخت
دادبه جایش بهشت آه ودم آموخت
...مرازصلب آدم آدمی کرد
بعد چوآبی دررحم مادری کرد
.بعد از نه ماه ۹روزو ۹ساعت
مرا انداخت عریان وجهالت
.....تافارغ شدی ازمادری
گریه کردی با آه وزهی
...گرفت بردست مامایی
گفت به به چه زیبایی ؟
...زد برپشتم بادستش
گریه هام قطع شد با لمسش
....گرفتند دیگران مرابغل
یکی گفت به چه بینی دبل
..یکی گفت چشم هایش بسته
دیگری گفت هست خسته
...آن یکی گفت چه زشت وخا
یکی فریادزد هست زیبا
...رسید ز راه یه مامایی
گفت چقدر ایراد میگیری
...هنوز نوزاده است نوزاد
هنوز خیس است وا فریاد
..یکی پارچه انداخت بررویم
اه چقدر راحت شدم جانم
..بردند نزدمادر تاشیرم بداد
زمهر خویش مرابوسی بداد
...پرستاری بگفت خلوت کنید
روید اینجا وآنجا پولی دهید....تا سوار مرکب باباشوید
...گفتی بابا یادم آمد مردرا
در دودستش قندو گل سرخ را
....لبخندش عجیب با نگاه بود
زیر لبخندش هزاران آرزوبود
...ارزوهایش رادرمن بدید
آه کشید ومادرم پرکشید
...رفتیم خانه با اسپندودود
آمدند اقوام همگی چه زود..
..کشتندگوسفندی بهروجود
همه آماده کردند کبابهاراچه زود
...خوردن ونوشیدن ز هرچه بود
دست وپاکف می زدندوسوت
.....شیرومهرمادروجیب پدر
تادوسالم گشت راحت چه زود
...حال من بادست وپنچه می روم
هرکس جلویم بود ضربه می زنم...
... تامراعشق وآداب آموختن
پیش دبستانی وسیکل راباهم دوختن
....برگردنم آویزان شددیبلمم
دیبلم رابدادم گرفتم دکترم
...آه امدصدایی که هی دکترا
دکتر شدن آسان بود.آدم شدن چه مشکلا
بامردم کن مدارا.تاحق شود با تو ادا
...جیب مردم را نگیر.دست مردم رابگیر
حق مردم رابده.آبروی داری بگیر
....دروغ وزشتی راقورت بده
چاپلوسی دزدی راهو بده
....پیش مردم باش وبامردم مردم داری بکن
می بخور منبر بسوزان مردم آزاری نکن
.....باصدای دلخراش خود وماشینت
به به چه زندگی وای بحالت
توکه فامیلی نداری وای چه راحت
نه عمو نه خاله نه رقابت نه رفاقت
....زرفاقت ورقابت کم گوی چودُر
هرچه خواست برسرم آورد چوسُر
....سُر خورد زجیبم تمام داراییم
تاپول داری رفیقتم
عاشق بند کیفتم
زدم بر سر زدست زمانه
زمانه گشته نامرد وزنانه
زنان پوشند لباس مردانه
مردان گیرند هزاران جور بهانه
بهانه با بهاره گشت همراه
گرفت بهاره دستم رادر راه
باهم اشنا شدیم درچندروز
زعشق ودلبری گفتیم بچند روز...
ازدواج وسنت پیغمبری
آمدیم باهم توی حجله ای...
رفیق ودوست ویار هم شدیم
چند صباحی در هم ادغام شدیم.....
درجوانی پاک بودیم بی غل و غش
تاکه داد خداوندفرزندی دش....
آمد گرانی وفریب بادخل وزر
همه زیادم برفت بی حدوضر...