اُمید

انسان به امید آرزو زنده است

گرآرزو امید نباشد دلمرده است

انسانم و انسانیتم به عشق آرزوست

گربه زندگی مادیم به مشق آرزوست

ای انسان به چه امید دلبسته ای

گر معرفت نداری معرفت م آرزوست

دوسه روزی بدنیای فانی دل مبند

دلم بدنیای عشق آخریم آرزوست

گر انسان بهمین دوپا بیخردی است

نگرد دنبال کسی آب حیاتم آرزوست

آرزوهای دنیای زود گذر وفانی است

هر آرزوی واقعی وباقیم آرزوست

بکجا روم چه بگویم زجهل انسانی

بدو خوبش چرا ناز ونعمتم آرزوست

گویی آرزوهایم بلند وتکراری است

خدا کند که آرزوی خدائیم آرزوست

ولی چه گویی تو زآرزو امید

آرزوی شهیدو شهادتم آرزوست