
ای آب تو پاکی ودرپاکیت همیاب نیست
تو عشق روانی در روانَ ت همتاب نیست
هی بخار آیی بباران به طبیعت بازگردی
گیری زما آه در آبیت، اماپُر آب نیست!
ای آب گر موج زنی برجانِ ماسَرداب شوی
جانِ ما کمیاب ما آغوش ما بی تاب نیست!
دردرونت هزاران جک وجانورِ بی محل
چو صدف نادر ،دُرِّمروارید کمیاب نیست!؟
گربدانی جان تووابسته ب هزاران جانِور
آب گردی زخجالت ای آب کم کاپ نیست!
خورشیدوآفتاب گر برتو نتابد لحظه ای
تاریک گردد داخلت سردو سیه بیتاب نیست!؟
گر روزی آب واکسیژن نسازی بهرما
کُشی هرچه دردرون وخارجت همباب نیست!؟
ای آب ای مایه حیات ِ مادرهرلحظه ای
گرطُغیان کنی درد وموجت بیخواب نیست
ای آب دانی که دردرونت هرچه هست
عروس یاخاویاری بهرما کمیاب نیست؟!
ای آب گرروزی تو هم پایان رسی
هرچه بُردی باز آری این بازتاب نیست!؟
در درونت آتش واکسیژ نت دعواکنند
دردعوای شان تو کُلاه ،این بی تاب نیست!
توکه هرلحظه وآن درتَب وتاب بوده ای
گمانم جگرت آب ، آن لحظه باب نیست!
گرکه مردم کَم کنند فکر واندیشه را
دانم که گویی درفراقِ آب تاب نیست!؟
گر"ولی " دروصف تو شعری سرود بهرما
با اوساز دریایی درآبِ ناب خواب نیست؟!
