سه شنبه ۲۷ دی ماه ۱۴۰۱، اولین صبح بعد از مدتها که به جای خوابیدن، از خواب بیدار میشوم. هر وقت برنامه خوابم رو به حال خودش میگذارم؛ زمان بیداریم به شب موکول میشود. یعنی روزها میخوابم و شبها بیدار میشوم. شاید یک رگم به خونآشامها رفته.
از تغییر میترسم؛ از اینکه دیگر چیزهایی که پشت سر گذاشتم هیچ وقت تکرار نمیشوند؛ به گذشته فکر میکنم و قلبم تیر میکشد همیشه همینطور بوده همیشه در آرزوی زندگی در گذشته، بودهام.
چند روز پیش سرور کانتر سورس (یک بازی قدیمی، تاکتیکال، اول شخصِ شوتینگ که در سرورهای آنلاین ایرانی و خارجی قابل بازی کردن است) که نزدیک به هفت سال در آنجا صبحم را شب میکردم؛ برای همیشه داون (Down) شد.
در موقعیتهایی که دلتنگ نوستالژی میشوم؛ احساس میکنم قلبم مچاله شده. احتمالا برای شما خندهدار باشد که کسی برای یک بازی کامپیوتری اینقدر احساسات خرج کند. اما خاطراتی که در آنجا دارم، از خاطرات کوچه و خیابانهای مشهد هم بیشتر است. دوستانی در آنجا داشتم که شبها تا صبح با هم بازی میکردیم، میگفتیم و میخندیدیم. حاضرم هر چه دارم را بدهم تا دوباره آن لذتهای ساده، برایم ملموس شود.
این بازی یک بهانه است؛ من از جلو رفتن و پشت سر گذاشتن، متنفرم. میخواهم در یک موقعت ساکن و ثابت باقی بمانم. دورانی که از صبح تا شب بدون خستگی بازی میکردم و هیچ دغدغه مهمی نداشتم را پس میخواهم. برای سادگی گذشته، دلم تنگ شده. هر چه جلوتر میروم سختتر، پیچیدهتر و کثیفتر میشود. تا کی میتوانم ادامه دهم؟ نمیدانم. امیدوارم خیلی طولانی نباشند و به زودی تلف شوم.