عصرها، عادتاً قبل و بعد از كلاس فرانسه، پادكست هاى فرانسوى گوش ميكردم و از آنجايى كه با موزيك هايى مثل "دلم ديگه طاقت نداره واست بيقراره داره كم مياره ديگه خسته م از حالت چشم تو حال يه باحال نصف كاره!!" ميانه ى خوبى ندارم و پادكست هاى فرانسوى زبان هم كارساز نبوده، فيديبو را باز كردم تا كتابى شروع كنم براى تحمل وضعيت رقت بار وسايل حمل و نقل عمومى... .
چشمم به داستان هاى صوتى افتاد و برحسب اتفاق "داستان شب" را كه رايگان بود انتخاب كردم و از ميان ليست بلند بالاى اسامى نگاهى انداختم و اسم آشناى "حسين وحدانى" نظرم را جلب كرد و همه داستانهايش را دانلود كردم!
از "دست چپ پله سوم از پايين" شروع كردم و "اسپرسو بدون شكر" و ... هر بار كه از آنجا برميگشتم داستانى براى شنيدن داشتم و صدايى كه عمقش مرا مى انداخت وسط كاراكترها!
حتى بعضى وقتا با شوق شنيدن داستان جديد سر كلاس ميرفتم... .
ميخواهم بگويم آدمى هميشه بايد دلش به يك چيزى خوش باشد. حتى شنيدن صداى "حسين وى" بعد از كلاس فرانسه... براى نجات يافتن از جهان درهم بيرون از هندزفرى.
