منِ پس از دانشكده حقوق

در بلاد كفر، ميان وكلا سخن نغزى است كه ميفرمايد:

"روزى يك پزشك و يك وكيل در محفلى حضور داشتند و حضار از پزشك بسيار نسخه پيچى مى جستند. كار بدان جا رسيد كه پزشك رو به وكيل پرسيد: شما وكيل ها چه كرديد كه ديگران از شما در مجالس، لايحه پيچى نمى جويند؟ وكيل پاسخ داد: از آنجا كه روز بعد از پرسش حقوقى در محفلى، برگه پرداخت حق الوكاله را در صندوق پستى خود مى يابند! وى خشتك دريد و آن روز گذشت. صبح روز بعد، پزشك برگه پرداخت حق الوكاله را در ميان اوراق پستى خويش دريافت نمود... ."

پس از اينكه دو سميستر در دانشكده حقوق به تحصيل پرداختيم، لقاى آرامش در مجامع عمومى را به عطايش بخشيديم. چنانچه به ازاى ٢٤ ميليون خانوار، مشاوره به ١٦ ميليون پرونده حقوقى ايشان در همين همجوارى ها داده شده اما دريغ از لقمه اى نان حلال... پايش هم برسد تماس برقرار نموده و سراغ وكيل كار كشته اى را مى گيرند كه انگار ما برگ چغندريم...!

النهايه، خواستم بگويم هر سخن جايى و هر نكته مكان و زمان و شرايط و هزينه خاص خودش را دارد.

#بيشعور_نباشيم