بزرگوار

امروز داشتم رانندگی میکردم؛ توی حال و هوای خودم بودم ؛ یهویی عکس پشت شیشه ماشین جلویی نظرمو جلب کرد؛ عکسی که گوشه اش یه ربان مشکی زده بودن!

با حفظ فاصله خودمو نزدیک ماشین جلویی کردم. خیره شدم به عکس؛ آره...من عکس رو شناختم؛ من این عکس رو می‌شناختم.

آقای رضایی...

با دستپاچگی ماشین رو گوشه خیابون نگه داشتم و بی اختیار دو دستمو گذاشتم روی فرمون و خیره به جلوم نگاه کردم. انگار توان هیچ کاری رو تو اون لحظه نداشتم.

آقای رضایی رییس اداره ایی بود که سالها پیش، من اونجا کار میکردم، خوشتیپ و خوش‌چهره بود. همیشه کت شلوار می پوشید و عطر خاص خودش رو میزد؛  طوری که وقتی وارد اداره میشد همه می‌فهمیدیم آقای رضایی هست.

یادمه تیکه کلامش « بزرگوار » بود.

 یه روز صبح اومد اتاقم؛ و روی صندلی کنار میزم نشست؛ به رسم احترام اومدم از پشت میز بلند بشم؛ با صدای آروم  گفت: بشین الان میرم. بدون مقدمه گفت: «فلانی خوش به حالت که ازدواج نکردی؛ ما که الکی داریم برای این زندگی زحمت میکشیم.» لبخندی زدم، گفتم چرا آقای رضایی چیزی شده؟ گفت: توی خونه با پسر دوازده ساله اش بحثش شده ؛ پسرش بهش گفته وقتی بزرگ بشم؛ تو هم پیر بشی؛ می‌گذارمت خونه سالمندان...!

انگار این جمله اول صبح بدجور داغونش کرده بود، خواستم مثلاً دلداریش بدم گفتم بچه هست آقای رضایی شوخی کرده... یه مکثی کرد؛ و در حالی که به زمین خیره شده بود دو دستشو گذاشت روی زانو هاشو و در حین بلند شدن گفت آره می‌دونم بچه هست، و رفت.

آقای رضایی نه پیر شد، و نه بردنش خونه سالمندان، اما رفت. فکر کنم با دل شکسته ایی هم رفت.

 شاید چون نمی‌خواست پیر بشه، چون نمی‌خواست ببرنش خونه سالمندان، برای همیشه رفت.

خداحافظ آقای رضایی «بزرگوار...»