این هفته کارآموزیم شروع شد. هرروز یک ساعت پیاده‌روی می‌کنم تا گیر brt خیابون ولیعصر نیفتم. ارشدام باحالن و باهاشون خوب ارتباط گرفتم ولی خیلی محتاط رفتار می‌کنم تا دراما درست نشه.
چهارشنبه ساعت ۶ و نیم رسیدم خونه. و تو ذهنم هی تکرار می‌شد که من باید فردا برم کوه. میوه خرد کردم. سالاد تخم‌مرغ درست کردم و کوله‌م رو پک کردم. آخرشب که رفتم حموم یهو اومد تو ذهنم که این‌همه اصرار روی کوه از کجا میاد؟ یه حدسایی زدم و تقویم رو که نگاه کردم، دیدم بله، ۳۰ جولای ۲۰۲۵ بود که اولین‌بار با پسر قبلیم رفتیم کوه. بیشتر مصمم شدم که برم. چون ذهن ناخودآگاهم داشت من رو به اونجا می‌کشوند. صبح خواب موندم و ۵ بیدار شدم ولی بهرحال رفتم کوه. جدیدا می‌تونم از بابام درخواست کنم و بابام می‌رسونتم کوه. از ساعت ۶ شروع کردم کوهنوردیم رو. ساعت ۹ دقیقا رسیدم به پناهگاه پلنگچال. ۴۰ دقیقه صبحانه خوردم و پاهام رو ماساژ دادم و نقاشی کشیدم و دستشویی رفتم. و راه افتادم به سمت پایین و ۲ ساعته رسیدم پایین و اسنپ گرفتم تا خونه. من قبلا نمی‌تونستم تشخیص بدم که تو چه موقعیت‌هایی می‌تونم شرایط رو برای خودم آسون‌تر کنم و فکرکنم اینم یکی از چیزهاییه که یاد گرفتم.
رفتنی یاد پسر افتادم. حافظه بدنیم می‌دونست که رو این تیکه سنگه پام لغزید و دستشو گرفت جلوم. یا دقیقا تشخیص دادم که کجاها استراحت کردیم و کجا نشستیم دم رودخونه و عکس گرفتیم.
اونموقع من نه کفش کوه داشتم، نه کوله کوه، نه لباس کوهنورردی و تازه تا کافه عمران به‌زور رفتم.
به این فکرر می‌کنم که تو این یک‌سال چقدرر قوی‌تر شدم.
زیاد به این موضوع فکرر می‌کنم که چرا می‌رم کوه؟ مرز باریک انقدر دوستت دارم که نمی‌دونم می‌خوام باهات باشم یا می‌خوام تو باشم، رو گم می‌کنم.
اگه بود خب تو تیکه سنگای با ارتفاع بالا، ضربه‌گیرم می‌شد یا بطریم رو بهم می‌داد ولی خب من امروز بدون اون ۱۸ کیلومتر راه رفتم و ۱۲۰۰ مترم رفتم بالا.
من قبل این پسرم می‌رفتم کوه ولی بعد اون میزان نیازم به کوه بیشتر شد.
بهم می‌گفت که کوه آروم می‌کنه صداهای توی مغزش رو. و حالا منم ۶ ساعت بدون آهنگ و با صدای آب و جیرجیر و هیسسسس مار و جیک‌جیک پرنده‌ها و هوهوی باد می‌رم بالا و میام پایین و ذهنم سیال می‌شه و هیچ فکری نمی‌تونه لنگر بندازه تو ذهنم.
تو این چندوقته پسری برام جالب نبوده. هیچکدومشون اون نیستن. فکر می‌کردم بعد ۶ ماه دوباره دیت می‌کنم. ولی نمی‌تونم و درنهایت اون حس ick رو از پسرها می‌گیرم.
سه ماه بعد از کاتمون بود که با یه پسره آشنا شدم. دیت اول دست همدیگه رو گرفتیم و هم رو بغل کردیم موقع خدافظی، بعدش مشخص شد که جفتمون از اکس‌هامون مووآن نکرده‌بودیم و داشتیم رابطه‌ای که تموم شده‌بود رو با همدیگه ادامه می‌دادیم با یه امید مسخره. و الان که فکر می‌کنم نمی‌تونم سر در بیارم که دقیقا چه اتفاقی افتاد که تصمیم گرفتم با اون پسره اوکی شم؟
دلم براش تنگ شده. دلم برای شلوار کوه‌های سرمه‌ای و سبزش تنگ شده. دلم برای تیشرت آبی spark it upش تنگ شده. دلم برای پیرهن‌های هاواییش تنگ شده. دلم برای بطری آباش تنگ شده. دلم اونقدر برای ظرف غذاش تنگ شده‌بود که یدونه شبیهش خریدم. برای اون مشکی سبز بود و برای من مشکی نارنجیه.
دلم براش تنگ شده ولی خیلی دور و کمرنگ شده. و من باورم نمی‌شه این موجود زیبا و دوست‌داشتنی برای من بود ولی همچنان نتونستم ازش راضی باشم. اصلا باورم نمی‌شه انقدر دوستش داشتم و بازم برام کافی نبود.
روز به روز بیشتر می‌فهمم که عشق بود حسم بهش. اولین عشق من بود. عشق من بود که از موهای فرفریش گرفته تا چال کنار انگشت شصتش و خال روی خط لب سمت چپش رو دوست داشتم.
دوست داشتن به این فرم عجیبه. چرا باید هرچیزی که هست و هرچیزی که دوست داره رو دوست داشته‌باشی و درنهایت نتونی کافی ببینیش؟
می‌دونم روزی دوباره عاشق می‌شم. و قلبم باز می‌زنه و قراره دست کسی رو نگه دارم که اونم بدونه دست‌های من رو چجورری نگه داره.
تا اونموقع زندگیم نیاز داره که حول خودم شکل بگیره و این بزرگترین چیزی بود که این پسر بهم نشون داد.
به یک‌سالی که گذشت نگاه می‌کنم. من خیلی تغییر کردم. قلبم باز شده.
i tell the sun i love her and in return she gives me freckles under my eyes, tans my shoulders, streaks my hair, warms my chest, tells my soul that life is still worth living.
راستش من روی دست‌هام هنوزم جای سوختگی مونده. برام یادآور لمسه.
وقتی عشقش میاد تو قلبم، جاشون می‌درخشه و می‌خروشه و قرمز می‌شه و می‌گم ارزشش رو داشت. ارزشش رو داشت. با کمال میل عزیزم.
