مدت طولانی‌ای می‌شد که برای خودمم نمی‌نوشتم. چون هرچیزی که می‌خواستم بنویسم با سلام عزیزم شروع می‌شد. و من نمی‌خواستم یلدای توی boot phase دو سال پیش باشم دوباره. من باید فرقی کرده باشم مگه نه؟
boot phase رو امروز با مهسا ساختیم. برای وقتایی که انگار یه حفره تو قلبت داری. و نمی‌تونی حتی حسش کنی چه برسه به اینکه روش اسم بذاری.
اولین‌بار باهاش دوسال پیش روبرو شدم. یه پسری بود خیلی ظریف بود. پوستش سفید بود و موهاش طلایی. هنوزم یادمه که رنگ زرد رو خیلی دوست داشت.
یک ماه باهم می‌گشتیم. کژوال پسرهایی که انتخاب می‌کنم. اولین دیتمون رو رفتیم و شبش همه‌چیز تموم شد.
اونموقع بچه بودم و نمی‌دونستم تا چه اندازه حق دارم برای همچین داستانی ناراحت باشم. برای تموم شدن چیزی که حتی اسمش رابطه نبود. ولی غمه مگه می‌رفت؟
اونموقع می‌خواستم بوت جدید بخرم همزمان.
سایز پای من از یه سنی به بعد یهو خیلی رشد کرد و شد ۴۲. یادمه که بچه بودم از یک‌جایی به بعد دیگه نتونستم کفش‌هایی که می‌خواستم رو بخرم. دیگه حتی تلاش هم نمی‌کردم که بگم من دلم صندل یا اون کفش فنزی رو می‌خواد و از اول می‌گفتم سلیقه من کتونی‌های حجیمه.
موقع بوت خریدن ولی خیلی اصرار داشتم که بوتی که واقعا می‌خوام رو ایندفعه بعد پونصدسال تیمبرلند پوشیدن، داشته‌باشم. با مامانم تمام نقاط تهران رو گشتیم و پیدا نمی‌شد. به بعضی‌ها هم می‌گفتم که این بوت رو ۴۲ دارید بهم می‌خندیدن و من بغض می‌کردم. یادمه یه آقاهه ولی بهم گفت اونها لیاقت ندارن که کفششون رو اندازه پای شما بسازن. سهیل برام توی اینستا پست بوت‌های مختلف رو می‌فرستاد و یادمه یبار گفت مطمئنم بوتی که برای توئه رو پیداش می‌کنی.
انگار همه می‌دونستن که بحث من بوت نیست.
الان دوسال از اونموقع گذشته. عشق رو تجربه کردم.
من بوت‌هایی رو می‌پوشم که دوسال پیش پیداشون کردم. همون بوت‌هارو می‌پوشم و دقیقا به همون سنگ‌فرش‌های ۱۶ آذر لبه‌های بوتم گیر می‌کنه و صدای پسر قدیمیم توی ذهنم اکو می‌شه ولی دیگه دستی نیست که بازوم رو نگه داره.
همون لباس‌هارو می‌پوشم. همون شلواریو می‌پوشم که پام بود و پسر قدیمیم روی پام خوابید و چشماش رو بست.
همون سوییشرتیو می‌پوشم که شب یلدا پوشیده‌بودم و گونه نرمش رو بوسیدم.
همون کلاهی رو سرم می‌ذارم که تو دریاچه سرم گذاشته‌بودم.
نمی‌دونم با این دلتنگی چیکار کنم. نمی‌دونم چجوری به بدنم بفهمونم که عزیزم برای تو نیست دیگه این آدم. حتی اگر توی سایت جلوی تو نشسته تو نمی‌تونی دست بندازی توی موهاش. نمی‌تونی بغلش کنی. و تو تا آخر عمرت دیگه قرار نیست گردنش رو بو کنی یا لب‌هاش رو ببوسی. تو دیگه هیچوقت قرار نیست بشنوی بهت بگه یلداجان از دست تو. دیگه هیچوقت قرار نیست از زندگیش بدونی. قرار نیست از گربه‌ای که اسمش رو گذاشتید بربری خبری داشته‌باشی. و دیگه هیچوقت به اون دفترچه کلمه‌ای اضافه نمی‌شه.
به گذشته که فکر می‌کنم پشیمونم ولی از خودم عصبی نیستم. آخه من واقعا کوچولو بودم.
ولی اگر یکبار دیگه برگردم به گذشته با صدای بلند و پشت هم حرف می‌زنم و حرف‌ها و عقاید آفنسیوم رو بیان می‌کنم و خجالت نمی‌کشم اگر مشخص شه که من پولدار نیستم و سبک زندگیم چجوریه. سوال‌های مسخره ازش می‌پرسیدم و هرچیزی که میومد توی ذهنم رو می‌گفتم و نمی‌ترسیدم اگر بنظرش زیادی باشه، بنظرش زیادی باشم.
به مکالمه آخری که می‌خوام باهات داشته‌باشم فکر می‌کنم و بازهم حرفی ندارم که بزنم. شاید واقعا حرفی نیست.
شاید تو واقعا بدون هیچ شک و شبهه و احتمالی تموم شدی و باید بپذیرم عزیزم.
روانشناس جدید دارم. بهم گفت که احساس تنهایی می‌کنی؟ گفتم نه من ان تا دوست خیلی خوب و یه خونواده خوب دارم. چرا باید احساس تنهایی کنم؟
ولی بهش فکر کردم. اولین‌بار که تونستم حس کنم تنهایی رو، وقتی بود که تورو داشتم ولی نمی‌تونستم بهت زنگ بزنم و بگم که غم دارم چون تو نوع غمم رو نمی‌فهمیدی. من اونموقع احساس تنهایی کردم.
نمی‌دونم چجوری تمومش کنم ولی دوست داشتم رها می‌شدم از این‌همه فکر. فکرا نه می‌ذارن نقاشی بکشم نه می‌ذارن دیگه یوگا کنم. تبدیلم کردن به ماشین بهره‌وری و دارم نابود می‌شم عزیزم.
