حالم چطور است؟
عالی. مثل یه پروانه که تازه از پیله دراومده. میخوام بچرخم و فریاد بزنم و بلند یا آهنگ جادوی رقصیدن بخونم.
دوست دارم همه رو بیدار کنم و براشون از حال خوبم و دیدم به زندگی بگم.
براشون از بلند شدنم بگم. براشون از احیا شدنم بگم. براشون از زندگی کردنم بگم.
براشون بگم که یلدا تونست از پس این تاریکیها بربیاد.
الان خیلی کیفورم. آمادهام. آماده لذت بردن از لحظهها.
به فاطمه میگم که:
من احساس میکنم هرروز که میگذره من میمیرم و یلدای دیگهای جام رو میگیره. من یلدایی نیستم که دهسال پیش سراینکه سرجات نمیشستی بهت گفت سگ. من یلدایی که هفته پیش یک ساعت و چهل دقیقه تو گوگلمیت باهات حرف زد نیستم. من یلدای ۶۵۱۳ م. که یه چهل دقیقه دیگه دار فانی رو وداع میگم و میرم.
دیروز انقدر حالم بد بود که بهم الهام شدهبود که این روند قراره تموم شه و من یا ما قراره بمیرم یا بمیریم. سوگنامه نوشتم:
پولهایی که امسال جمع کردم یه زنجیر نازک خریدم. جدیدا هروقت نگاهش میکنم احساس میکنم دیگه نیستم که بتونم از داشتنش لذت ببرم. به این فکر میکنم که هنوز کویر نرفتم. هنوز ستارههارو ندیدم. هنوز جنگل نرفتم. هنوز خونه زهرا نرفتم. هنوز صبحا با داداشم نرفتیم دانشگاه. هنوز اتاق جدیدمو نچیدم. هنوز صندلی تابی نخریدم. هنوز کتاب داها رو نخوندم. هنوز عشق نورزیدم. هنوز نبوسیدم و بوسیدهنشدم. هنوز دور آتیش نشستم. هنوز خوندن رو یاد نگرفتم. هنوز سفالگری رو یاد نگرفتم.
من ترسیدم که نکنه این یه سال هیچ کاری نکردم بخاطر آینده ای که نمیبینمش؟
میترسم خیلی میترسم که نباشم.
امروز برای خودم یه جمله گفتم. نوشتمش و رنگش کردم و زدمش به دیوار.



من نمیذارم این فکرا گم شن.