غرق دنیایی شدم که تاحالا توش نبودم. دارم تغییر میکنم. همین که حالا تغییرات برام هیجانانگیزند هم تغییری برای یلدا است.
دارم نقصها و گودالهای جدیدی توی وجودم میبینم. دارم متوجه میشم که این یلدا دیگه از روبرو شدن باهاشون نمیترسه. دیگه خودش رو سرزنش نمیکنه.
متوجه شدم که زندگی رو اونطور که باید قدر نمیدونم. هفته پیش که بیماری که از بچگی باهام همراه بوده، اوت کرد با خودم میگفتم اگر شرایط بدتر شه کار خودمو تموم میکنم. نمیجنگم.
اون هفته گذشت. اون فکرا هم گذشت. الان دارم فکر میکنم که چرا چیزی رو ندارم تا بخاطرش بجنگم؟ چرا هرچیزی که دارم برام اونقدر ارزشمند نیست که بخاطرش بجنگم؟
آدم سطحیام. سطحیتر شدم. زندگی رو توی خوشیها پرمعنا میبینم. نمیدونم چجوری یا ممکنه، ولی احساس میکنم آمادگی فکر کردن به اینکه میخوام زندگی برام چیزی بیشتر باشه رو دارم.
دوست دارم با تمام وجودم به زندگی چنگ بزنم. برای تکتک لحظاتم بجنگم.
دوست دارم در آخرم فریاد بزنم که به روش خودم زندگی کردم.
الان تو این روزها دارم متوجه میشم که دوست دارم زیباتر و پرارزشتر زندگی کنم.
بدون چیزی که نمیدونم چیست و ندارمش، زندگی برام یکنواخت دیده میشه. زندگی برام یه «خب که چی» بزرگ میشه.
دوست ندارم به این فکرکنم که چه کارهایی میخوام انجام بدم. میخوام به این فکرکنم که چه حسهایی رو دوست دارم تجربه کنم. چه ارزش و خلوصی رو میخوام تجربه کنم.
من از ته دلم برای این زندگی تلاش نکردم. یلدای دیروز به من الان میگه که خودت رو سرزنش کن. ولی یکچیزی تغییر کرده. این چیز به من میگه که من تو را آنقدر دوست دارم که میپذیرم تمامت را.

