مرگ

اینکه هرروز دوروبر آدما کلی خطر هست که می‌تونن برای همیشه از این دنیا حذفشون کنن نشانه ضعفه یا نشانه ارزش بالای زندگی؟
با جون و دل می‌چسبیم به عمرمون. موقع رد شدن از خیابون نگاهمون به دور و بره. مواظبیم زیرمون نکنند. مبادا بمیریم و تموم شه بریم.
یسریا خودکشی می‌کنن. نمیدونم چی بهشون فشار میاره. چی باعث میشه این زندگی رو اونقدری نخوان که حاضر به خودکشی باشن.

شایدم بدونم. شایدم جاشون بودم. اونموقع ها چجوری کسی میتونست بهم کمک کنه؟

فهمیدن اینکه بهم اهمیت می‌دن؟ اینکه دوستم دارن و بعد مرگم ناراحت می‌شن برام کافی بود که اینکارو نکنم ؟ اینکه دیگه نمیتونم اون حس های نابی که هرکدوم یه بو دارن رو حس کنم؟

نمی‌دونم نمی‌دونم.

ولی مطمئنم خودکشی برای اطرافیان درد داره. اونارو تنها میذاره با یه عمر عذاب وجدان با فکر اینکه تو چی کم گذاشتن و اگر چه کاری رو انجام می‌دادن یا انجام نمی‌دادن می‌تونستن الان گرمای عزیزشون رو حس کنن.

حق خودکشی داریم؟ حق خودکشی نداریم ؟

گرمای وجودمون رو به یکی می‌دیم بعد با بی‌رحمی ازش می‌گیریم؟ اجازشو داریم؟ مالک تموم شدنمون هستیم؟

زندگی عجیبه انسانارو به کجا میکشونه مجبورشون میکنه تصمیم بگیرن. تصمیم اینکه به خودشون این اجازه رو میدن یا نه.

الان که مرگ آدم و شکستگی دوستدارانش رو دیدم و حس کردم. دوست دارم باور کنم. باور داشته باشم که تموم نشده. هنوزم می‌تونه ادامه بده‌ هنوزم وجود داره. اون حذف نشده.

لمس مرگ سخته و با هربار تجربش توسط اطرافیانت تو رو تبدیل یه یه آدم جدید با فکرای جدید می‌کنه.

پی‌نوشت: لطفا پشت سر مرده حرف نزنید. نه به خاطر اینکه طرف مرده. بلکه به این خاطر که تمام این هم‌زدن ها دل عزیزانشون رو خون می‌کنه و به درد میاره‌.

اگر نمیتونیم دردی رو کاست کنیم. پس دردی هم اضافه نکنیم. بذارید بدون حاشیه با دردشون کنار بیان.

غزو باگ الگوریتم آفرینش بود

مثال نقض درستی آفرینش بود

علیرضا پشم‌چی