ساعت داره به ۱۹ نزدیک میشه. توی جادهام. از یه سفر یکهفتهای بدون مامان، بابا دارم برمیگردم. انقدر با آدمهای دوستداشتنی وقت گذروندم که دلتنگی به سختی میتونست به وجودم نفوذ کنه.
توی این سفر یه هفتهای کلی جاهای مختلف رفتم. غذاهای خوشمزه خوردم. لثهم بخاطر جیغ زدن بیشازحد تو سورتمه قفل کرد. آلرژی گرفتم. دندون درد گرفتم. توی دریا خوابیدم. توی ساحل گودال درست کردم. خیاری با بچهها خوابیدیم و داستانهای ترسناک ساختیم. توی حیاط نشستیم و کتاب خوندیم. برای اولینبار با ترسم از ارتفاع مقابله کردم و سوار چرخوفلک شدم. سوغاتی خریدم برای کسایی که دوستشون دارم. (هرچند سوغاتی دادن رو به هیچوجه دوست ندارم ولی برای مامان بابا و داداشم و خودم گرفتم!) عکسهای خیلی قشنگی گرفتم. کلی پادکست گوش کردم. سه تا کتاب رو همزمان پیش بردم. بازیهای کلیکی بازی کردیم. یه فیلم هندی تکراری دیدیم.


این سفر برای من معنای زیادی داشت. این چندوقت اخیر برام کابوس بود. آدمهایی که دوست داشتم رو پشت سرهم ناراحت میکردم. زندگی تکراری و یکنواخت. غمگین بودن و شکایت بیش از حد از نوع وجودم.
اما توی این سفر با خودم قرار گذاشتم که رها باشم. به معنای واقعی رها باشم و این بند های مسخره رو بریدم و واقعا تونستم!
من آدمیم که دوست دارم از دل هرچیزی معنی و تحول دربیارم. میخوام این سفر رو نقطه تحول زندگیم قرار بدم. شاید واقعا هم نباشه. ولی من میخوام تبدیلش کنم به نقطه تغییر!
میخوام قدر بدونم. قدر روزهای تابستونی که داره تموم میشه رو بدونم!

ورزشم رو جدی بگیرم و از قصد خواب نمونم که باشگاه نرم.
یاد بگیرم انگشت وسطم همیشه به روی دنیا بالا باشه و بدون اهمیت به چیزی فقط زندگی کنم و زندگی کنم!!
دوست دارم به خودم بگم:
دل بکن از این موجودهای دوپا، از عشقشون چشمت رو بکش! بیا پیش من که تا آخرش پیشت هستم. بهت عشق میورزم. قول میدم بهت خوش بگذره. قول میدم عاشق کلمه تنهایی بشی! تو فقط بیا و من رو دوست بدار تا نشونت بدم پهنای عشقم چقدر وسیع میتونه باشه!