قرمهسبزی میخورم و یاد تو میفتم که اولینباری که باهم رفتیم کوه داشتی میگفتی قرمهسبزی دوست داری ولی درصورتی که شنبلیله نداشتهباشه چون اگر داشتهباشه تا چندروز کل وجودت بوی قرمهسبزی میده و بنظرم حرف عجیبی بود که تو، توی اولین مکالمهای که باهم داشتیم، زدی.
اینروزها جفتمون تو سایت همزمان هستیم. سرکلاس ۵ نفره جفتمون هستیم. باهم دوسهباری هم مکالمه داشتیم. ولی هیچوقت تا الان بهت مستقیم نگاه نکردم. به چشمهات، به گوشهات، به لبت نگاه نکردم. چون نباید نگاه کنم.
اونروز تو سایت، ترمکها داشتن درمورد اینکه انار شیرینه یا ترش حرف میزدن، پریدم وسط حرفشون. و وسط بحث درمورد شیرین یا ترش یا ملس، یهو تو ذهنم اومد که آیا تو هم یاد اونروز افتادی؟ که تو سایت دست یکی آبانار بود، بهت گفتم آبانار میخوام و شب اومدیم سمت خونه ما آبانار خوردیم و دستت رو کردهبودی تو موهام و داشتی گرههاشو باز میکردی.
من همیشه فکر میکردم که هیچوقت قرار نیست پارتنر تاکسیکی باشم یا قرار نیست تو یه رابطه تاکسیک باشم. و تمام مدت فکر میکردم ما رابطه خوبی داشتیم و من پارتنر خوبی بودم. ولی یکهو بعد ۹ ماه این تصویر شکست.
اینکه اگر اینهمه من حرفام رو سنجیدم و همزمان تو هم حرفهات رو دابلچک میکردی و اینهمه دلخوری ریزریز بوده و منم اینهمه تورو مینداختم دنبال جواب ناراحتیم و تو هم میرفتی تو غارت و من رو راه نمیدادی، این رابطه درست نبوده.
یه کاپلی که پارسال باهم کات کردهبودن، برگشتن بهم. الان دوباره ۲۴/۷ توی دانشکده باهمن. یکم غصه میگیرتم که چرا تو رفتی که رفتی؟ یعنی من انقدر وحشتناک بودم که تلاش نکردی یکبار دیگه من رو داشتهباشی توی زندگیت؟
بهم دست تکون میدی، سلام میدی ولی وقتی باهام حرف میزنی لبات رو کج میکنی. عزیزم کاش کلا با من حرف نزنی. من تاب ندارم ببینم که بهم لبخند نمیزنی و دوستم نداری.
استرسم افزایش یافته بهطرز وحشتناکی. استرس کار و مقاله و درس و پول و آینده. و تو هم مثل یه بیماری روانتنی هرروز باهامی.
دوباره بد مریض شدم. دوبار رفتم اورژانس میلاد. یک هفته رو از دست دادم.
عمیقا به این فکر افتادم که باید این بدن رو درست کنم. باید باهاش درست تا کنم چون اینطوری نمیشه. اگر مریض شم چی؟ یعنی چی که تورو ۹ ماهه دارم حمل میکنم با درد بدنم و سردردم و غمی که ترکم نمیکنه؟
دوست دارم اون رنگهای پارسال رو بهم برگردونن. صبحها با آهنگ بشکن بزنم و یهو بوی تو دماغم رو پر کنه و به سمتت پرواز کنم. بیام توی بغلت. سرکلاسها منتظر بمونم تا نهار شه و با تو نهار بخورم. بعدش بازهم برم سرکللاس به این امید که قراره بعدش بشینم کنار دستت درس بخونم و چنددقیقه یکبار بهم نگاه کنیم و با خنده کج بگیم چیه؟-چیه؟ بعدش هم که شب بشه و دست همدیگه رو بگیریم و ۱۶ آذر رو متر کنیم. دوست دارم کل هفته رو دوباره طی کنم که آخر هفته رو بدونم با توئم.
ولی خب نمیشه و تموم شده.
دوست دارم اون عشق و شور زندگی رو خودم به خودم بدم. چجوری اینکارو کنم؟
چجوری اضطراب جنگ و پول و آینده و معدل و داغون بودن خودم رو نداشتهباشم؟ هرلحظه فکر میکنم که دارم کمکاری میکنم و من اگر پولدار نیستم باید ۱۰۰۰ برابر تلاش کنم که بتونم برسم به جایی که میخوام باشم.
اینهفته کار نکردم. ولی تصمیم گرفتم فردا برم کوه. میترسم که مریض شم یا جنگ شه و دیگه نتونم برم کوه.
ذوق دارم و امیدوارم که کوه چیزی را در من درست کند عزیزم.