بعد اینکه پنجره رو باز کردم و از سرما هرچند شماره نفسهام سنگین میشد، زل زدم به آسمون و در حالی که دود عودم با ذوق به بیرون از اتاقم فرار میکرد، تصمیم گرفتم افکار دیشبم رو بنویسم.

دیشب به حقیقت تلخی که همیشه میدونستم، توجه کردم و بدون دلیل منطقی ناراحت شدم. حقیقتی که میگفت قرار نیست در همهچیز بهترین باشم.
چندوقتیه تلاش میکنم کسی رو قضاوت نکنم. و هر سبک زندگی رو ارزشمند بدونم. ولی نمیدونستم منتقد سختگیر وجودم هنوز از من دل نکنده. کسی که همیشه به من سرکوفت میزنه و من رو مقایسه میکنه. بدون هیچ رحم و ارفاقی.
همه ما از بچگی مقایسه کردن رو یاد میگیریم از همون روزی که میفهمیم یسریا زودتر میتونن به محیط عکسالعمل نشون بدن و به اصطلاح زرنگن. همون موقعی که دانشآموزی که از تو بزرگتره، رفوزه شده و در کنار تو درس میخونه رو میبینی. همون روزی که میفهمی سریعتر یا دیرتر مطالب رو از بقیه متوجه میشی. همون موقعی که میفهمی پدرمادر بعضیا تحصیلات ندارند یا بعضیاشون دانشگاه رفتند.
تمام این لحظات مقایسه ای که حاصل از تفاوت هست رو به ما یاد میده.
ما متفاوت متولد شدیم و آزادی نسبی که وابسته به محیطه داریم، و هرچندوقت یکبار توهم تصمیمگیرندهبودن بهمون دست میده. ما پیوسته تغییر میکنیم و شاید رشد کنیم. در بین این تغییرات زندگی میکنیم و اگر با نوسان تغییرات همراه نشیم درنهایت میشکنیم.
جایی در اعماق وجودمون میدونیم وجود ما به تنهایی ارزش بیشتری از عدم وجودمون داره و همین حقیقت ما رو مجبور به ادامه دادن میکنه و نمیذاره راحت از زندگی دست بکشیم. زندگی کردن سخته. از عاشق شدن و شکستهایی که تجربه میکنیم تا تحمل اضطراب و خاموش کردن چراغ، سخته و پر از زحمته. بدون وجود اون حقیقت تو اعماق وجودمون امکان نداشت به این آسونیها زیر بار این سختیها بریم.
تنها راهی که ما رو به لحظهای میرسونه که از تمام این زحمات خلاص شیم، صبر کردن و پیدا کردن راهی برای دلنشینتر کردن انتظاره.
برای پیدا کردن این راه می گردیم دنبال چیزی که به ما حس پرواز بده. حس خاصی که قلبت تند میزنه. هرکسی تو یه چیزی پیداش میکنه، یسری ها هم اشتباه پیداش میکنن و سعی میکنن با اشتباهشون بسازند. شاید بعضیا هیچوقت پیداش نمیکنند یا شایدم از اول برای اونها یا همه وجود نداشته. تو این راه، ما همیشه درحال برچسب خوردن هستیم. تمام برچسبهایی که شاید یکبار چسبش برای کسی کار کند و بچسبد جایی که نباید بچسبد.

بچه بودم درحالی که از خرید خونوادگی برمیگشتیم و من ناراحت بودم از اینکه عروسک پلنگ صورتی سایز بزرگ رو برام نخریدند، تو ماشین کفشهامو در آوردم و برگشتم و از پشت ماشین به دور شدنمون نگاه کردم. تو همون نزدیکی یه آپارتمان کوچولو دیدم. چراغها یکی درمیون روشن بودند، هر خونه پرده مخصوص خودش رو داشت. یسری خونهها پر گلدون بودند. یسری خونهها تو بالکنشون حصار کشیده بودند. بالکن بعضیاهم کثیف و پر خاک بود. از بعضی خونه ها لباس آویزون بود. لباس نینی، لباسهای بزرگتر و رنگیرنگی و متفاوت.
تو یه لحظه وقتی باد سرد تو مغزم پیچید، احساس کردم به حقیقت بزرگی رسیدم. این حقیقت که من فقط و فقط نقش اصلی زندگی خودمم. کلی زندگی وجود داره که من نقش اصلیشونو نمیشناسم. اصلا داستانهایی که هرروز طبق اونها زندگی میکنند برای من ناآشناست.
فهمیدم دنیا دور من نمیچرخه. فهمیدم اگر من فردا آرزو کنم بارون بیاد تا بتونم چتر جدیدمو استفاده کنم. ممکنه یکی آرزو کنه بارون نیاد چون ممکنه سقف خونشون آب بده. فهمیدم شخص والایی که تصور میکردم وجود داره قرار نیست انتخاب کنه. کسی قرار نیست اولویتبندی کنه و دنیا بدون توجه به چتر من و سقف خونه اونا میچرخه، بدون هیچ ملاحظه و ترمزی..
و چقدر سخته مسئولیت نویسندگی زندگی خودتو داشتهباشی و حواست باشه هرچندوقت یکبار دست بقیه رو تو نوشتن داستانشون خط نندازی.
پیدا کردن سبک زندگی که تمام اینهارو توش لحاظ کنی و هرچندوقت یبار بتونی به خودت افتخار کنی سخته و تنها راهش نوشتن و خط زدنه. خط زدنهایی که جاشون میمونه و شاید در نگاه اول گند بزنی تو برگه و بخوای برگه رو پاره کنی و از اول شروع کنی. ولی حقیقتی که اعماق وجودمونه داد میزنه و میگه برگه جدیدی وجود نداره و باید کارمونو تو همون یه برگه خلاصه کنیم. همون موقع است که انتخاب میکنیم. روشون غلطگیر بکشیم و از دید پنهانشون کنیم و هرچندوقت یبار که نگاهمون بهشون افتاد سعی کنیم نادیدشون بگیریم. یا میتونیم با باقیمونده چرت و پرتهامون نقاشی بکشیم و به برگمون زیبایی عجیب غریب خاصی رو هدیه بدیم.
یسری از افراد هم فقط یه خودکار برای نوشتن دارن و انتخاباشون محدوده. اونها شانس تجربه خودکارهای جدید رو نداشتند. یا شاید یسریهاشونم نوشتن رو بلد نیستند. شاید اونهایی که فکر میکنن همه اینهارو دارند، اشتباه می کنند و خودکارهای اونها هم انتخاب شدهان.

در این خطخطیهای زندگی که انگار هیچوقت ممکن نیست بفهمیم خودکارهامون رو برامون انتخاب کردهبودند یا نه، میتونیم هرچندوقت یبار چرخی بزنیم، خودکار عوض کنیم و فقط بنویسیم و بنویسیم و مطمئن باشیم نوشتههای بقیه رو مسخره نکنیم. چون هیچوقت قرار نیست اطمینان داشتهباشیم. و چقدر زندگی در تردید دلنشینه. بدون بار عذابوجدان، سختی و تعصبی.
یه هفته است که همه کتابهای بچگیم دم دستم قرار گرفتن و وقتی داشتم ورق میزدمشون به چیزهای خیلی خیلی شیرینی برخوردم.






نوشتن این متن تا وقتی که یه عود کامل بسوزه طول کشید.