الان که دارم مینویسم، ساعت دقیقا ۱۸ است و من دو و نیم روز دیگه کنکور دارم.
امروز صبح که از خواب بیدار شدم. یدفعه یه استرس عجیبی نفوذ کرد به وجودم.
حقیقت رو بخوام بگم. باورم نمیشه تموم شد. موقع درس خوندن ناخودآگاه میگم: اوه چه خوب از هفته بعد اینطوری میخونم. و یکدفعه به خودم میام و میبینم تموم شد رفت.
این سبک زندگی کنکوری واقعا مثل چیزی که فکر میکردم قهوهای بود. اصلا هم شیرین و دلچسب نشد که نشد. یعنی اگه امسال بدمینتون و دوستام و بستنی انبه و پنجشنبه های بیمزه و خونوادم نبودن، قطعا جا میزدم.
از اونجایی که هیچوقت به خودم آفرین نمیگم و به شدت خودمو نابود میکنم، میخوام سنتشکنی کنم. به خودم بگم که:
یلدا درسته که خیلی وقتها میتونستی تلاش کنی و نکردی. خیلی وقتها الکی خودتو سرگرم کردی. بعضی وقتها برای فرار کردن افسرده شدی. ولی بازهم دمت گرم. تا اینجا رسیدی. توی دی خوب درس خوندی. توی عید وحشتناک خوب درس خوندی. آزموناتو کامل زدی. قلمچیهای کوفتی که ترازا گند میزد تو حالت رو بدون غیبت رفتی و تحلیل کردی. درس نخوندنت بیشتر از یه روز طول نکشید. و در آخر اینکه زنده موندی، ازت تشکر میکنم.
ای دخمله!
میخوام بهت بگم که هرجوری کنکورتو دادی. هر چیزی نتیجه شد. حتی اگه کارنامه ها اومد و دیدی هویت رو پاس نشدی. آروم باش. تو واقعا کارتو انجام دادی. نه بینقص، ولی بهرحال این مسئولیتی که خودت رو دوش خودت گذاشتی رو تا آخر خرکش کردی. هیچوقت یادم نمیاد جا زدهباشی و کلا ول کنی همهچیز رو.
خلاصه که نیازی نیست برترین باشی. نیازی نیست رتبهت دو رقمی باشه. فقط بدون که تو بهترین نسخه من تو ۱۸ سالگی بودی که حسابی هم دوستت دارم.

باییی بایییی
دی ماه که از سر جلسه اومدم بیرون فقط یه چیز تو ذهنم بود. که چه حسی دارم بعد تموم شدن کنکور تیر.
و الان میگم که: حیف انسانیا کنکورشون بعد کنکور ما همچنان ادامه داره وگرنه شیهه میکشیدم تو اون دانشگاه کذایی.