امروز زیاد خوابیدم. داداشم امروز کلاس داشت و من رفتم اتاقش کنار پنجره ای که با پرده آبی پوشیدهشده خوابیدم. با صدای بارون بیدار شدم. یه پیرهن پشمی پوشیدم و رفتم تو بالکن و شروع کردم به خوندن دزیره. روبروم پر از پنجره و بالکن بود. یه عکس نامیزون از چیزی که میدیدم ثبت کردم.

به این فکر کردم که آیا ساکن اولین پنجره از سمت راست ردیف اول بیماری خاصی داره؟ آیا ساکن چهارمین پنجره از سمت راست ردیف دوم مثل من منتظر جواب کنکورشه؟ آیا صاحب پنجره آخرین ردیف و اولین ستون از سمت چپ تاحالا عاشق شده؟ احساس میکنم من و صاحبهای این ۲۲ تا پنجره هرکدوممون تو سیاره خودمون زندگی میکنیم. گل خودمون رو داریم و بهش عشق میورزیم. انگار من و این ۲۲ انسان فاصلهای بیشتر از عرض این کوچه و دوتا پنجره ناقابل داریم. ممکنه من روزی بتونم کاملا وارد سیاره هرکدوم از این ۲۲ نفر بشم؟ ممکنه من روزی پنجره ها رو درهم بشکنم و وارد دنیای شخص دیگهای بشم؟ ممکنه؟..
به این فکر نمیکنم که چقدر کوچیکم. قبول کردن اینکه چون بقیه هستند و بقیه زیادند، پس من کم و کوچیکم. برام سخته. میدونید این سیاره فقط و فقط برای منه، تنها کسی که از وجودش خبر داره. من تنها کسی هستم که این سیاره داره. فقط منم که از اون ترک ریز تو اون مختصات منحصربهفرد خبر دارم. فقط منم که میدونم که کی روز میشه و کی شب میشه. فقط منم که میدونم پریدن تو این سیاره چه حسی داره. فقط منم که میدونم سقوط تو این سیاره چقدر درد داره. اینجا دنیای منه. خیلی کوچیکه ولی کاملا برای منه. پس خیلی برام ارزشمنده.

هی تویی که فکر میکنی زیبا نیستی و بینیت باعث شده زیبا نباشی. یکم مکث کن! اینکه چیزی رو کمتر تو جامعه میبینی، دلیل نمیشه که اونچیز زیبا نباشه!

بیاید تو این دنیای جدیدی که پر شده از آدمهای منطبق با استاندارد زیبایی که خوشحال نیستند، خودمون رو دوست داشتهباشیم و زندگی رو برای خودمون سختتر از این نکنیم. بعضی مواقع راهحل سادهتر از چیزیه که فکر میکنیم!
استانداردهای احمقانهشون که باهاش پول پارو میکنن رو بشکون! برای خودت استاندارد خلق کن و تو دنیای خودت بینقص باش و بدرخش!