از وقتی فهمیدم قراره چهارسال آینده عمرم چجوری بگذره زمان زیادی نمیگذره.
جمعه ساعت ۶ و ۴۱ دقیقه فهمیدم دقیقا همون چیزی که میخواستم رو آوردم.
امروز رفتم مدارک رو از مدرسه گرفتم. بعدش عکس ۳ در ۴ برای کارت دانشجویی گرفتم. بعدش هم اومدم با کلی کوبوندن تو سرم ثبتنام کردم و الان درنهایت یه اساماس دریافت کردم که ثبتنام موفقیت آمیز بوده.
بهرحال یکم امروز عصبیام. به سرعت مودم تغییر پیدا میکنه و حوصله انجام هیچکاری ندارم. حتی کتاب خوندن یا فیلم دیدن.
دوست دارم زودتر برم دانشگاه و شروع کنم درس خوندن و رفتن سرکلاسا و شروع یه زندگی دانشجویی جدید..
میدونید مشکل چیه ؟
این خشم شاید از ترس نشآت میگیره.
من فهمیدم که دنیا خیلی زود داره تغییر پیدا میکنه. باورم نمیشه 9 سال از روزی که خواهرم همین دانشگاه درس خوند گذشته. باورم نمیشه من سه سال پیش رفتم عکس ۳ در ۴ گرفتم و همین دیروز بنظر میاد.
من باورم نمیشه یه زمانی خواهرم ساعت ۶ میومد خونه و میرفتم اتاقش و باهم حرف میزدیم یا تو یوتیوب و اینستا میچرخیدیم. الان زندگی یجوریه که انگار از اول خواهرم خونه خودش زندگی میکرده.
من باورم نمیشه بیش از یکسال از زمانی که کنکوری شدم و کلاسامون منتقل شد به بالاترین طبقه میگذره.
من میترسم. میترسم که چندوقت دیگه هرکدوممون یجایی از این دنیا باشیم و اصلا نتونیم تصور کنیم که یه روزی من و داداشم ساعت ۸ شب میشستیم و حرفهای احمقانه میزدیم و به آهنگهای هم لعنت میفرستادیم.
باورم نمیشه مامان بابام قراره یه روزی پیر بشن. اینکه یه روزی نباشن.
باورم نمیشه دیگه قرار نیست دست در دست با مامانم بریم بستنی بخوریم و بعد از کافه شاهین رد شیم و بیایم خونه.
باورم نمیشه یه روزی دیگه قرار نیست بابام بوسم کنه و بعدش من غر نزنم که موهام رفت تو چشمم.
من ترسیدم. من از مرگ میترسم. و از اینکه دارم بهش نزدیک میشم ترسیدم.
مرگ ترسناکتر از چیزیه که تو کل عمرم تجربه کردم..
من آدم احمقی ام که به همچین چیزی فکر میکنم. ولی خب کاری نمیتونم بکنم...
میترسم که ۴ سال دیگه فارغ التحصیل شم و بنویسم باورم نمیشه چهار سال پیش وارد دانشگاه شدم..

زمان خیلی ترسناکه. زندگی داره جدی میشه و من ترسیدم.