
هروقت به موهای سفیدی که از دست رنگ موهات فرار کردن، نگاه میکنم، بیشتر و بیشتر شیفتهات میشم.
هروقت میگی که میخوای نهار نخوری تا شیکمت بره تو، فقط به این فکر میکنم که چجوری موجودی تونسته به سه تا انسان جان ببخشه و بهت افتخار میکنم.
هروقت اشکهات جاری میشه به یاد میارم که چقدر قدرتمندی و تمام سختی ها و ناملایمات زندگیات رو با اشکهات دور میکنی.
بنظر من تمام چیزهایی که نقص میشماریشون، بخشی از چیزی والاتر هستند که فکر کنم میتونم ببینمشون.
مامان!
من میدونم با هر گریه و دعوام یدونه از موهات رو سفید کردم. ولی مامان تمام لحظاتی که تو زندگیم با تو داشتم، دقیقا همونایی بودن که احساس زنده بودن میکردم.
مامان من عاشق خاطره هاییم که توشون حضور داری:
مثل وقتایی که از مدرسه تعطیل میشدم و میدیدم با قد بلند و لبخند از ته دلت منتظرمی.
یا برای اردو باهمدیگه میرفتیم خرید و بعدش با سوزن باد چیپس و پفک رو خالی میکردیم.
مثل وقتایی که صبحا از خوابآلودگی لباسامو تنم میکردی.
اون روزایی که برام کتاب میخریدی و جلد میکردی.
باهم پازل درست میکردیم.
وقتی که جوگیر میشدم برای کتابهام و با ذوق برات تعریف میکردم و با ذوق ادای گوش دادن رو درمیاوردی.
وقتایی که ناروتو میدیدی و منم هر پنج دقیقه میخواستم برات اسپویل کنم.
با هم کیک درست میکردیم و با فیلم میدیدیم. همون موقعهایی که دکمههای کنترل کند کار میکرد و کلی استرس میکشیدی.
شانسیهایی که به ازای هر نمره کامل تو املا برام میخریدی.
تموم اون دعواها و قهرکردن هایی که خودت تمومشون میکردی و بوسم میکردی.
تمام اون روزایی که موهامو درست میکردی.
تمام اون لحظه هایی که با چرت و پرت گفتنام میخندیدی.
یا اون وقتایی که بهم میگفتی: الهی فدات شم.
وقتی بد نگاهم میکردی تا بیشتر از دوتا شکلات نخورم. و منم میترسیدم.
وقتایی که چشمامو میبستم تا از کابینت بالایی بهم رنگارنگ بدی.
لحظه هایی که از مدرسه میاومدم و کل روزمونو برای همدیگه تعریف میکردیم.
وقتی که دفتر خاطراتمو خوندی و به روم نیاوردی.
موقعی که با خنده میگفتی: بچههای من دیوونهاند.
وقتایی که خواب بودی و ازت به عنوان دفتر نقاشی بهره میبردم رو خیلی دوست دارم.
عاشق وقتاییم که بوتو بشنوم. صداتو بشنوم و زل بزنم تو چشمایی که زودزود باز و بسته میشن.
حتی وقتایی که منو به زور پیشدبستانی بردی هم دوست داشتم.
اون پاییزایی که تو برگها قدم میزدیم و میرفتیم مدرسه رو میپرستم.
من میمیرم وقتی بهم میگی دکتر پیسی.
من دیوونه اینم که موهام مثل موهات لخته.
میمیرم تو دلم، وقتی بهم میگن شبیه مامانتی.
وقتی تو آیینه قدمو میبینم یاد تو میفتم.
عاشق اینم که پاها و انگشتام دقیقا شبیه مال توئه.
وقتایی که بهم چیزی که میخواستم رو میگفتی میمردم.
هروقت که نوشتههامو میخونی و بهم میگی خوب مینویسم احساس میکنم خیلی خاصم. حداقل برای یک نفر.
تو تمام این سالها با من تغییر کردی و روز به روز من رو بیشتر پذیرفتی. و باور کن وقتی میگم مامانی بهتر از این نمیتونستم داشتهباشم، حقیقته.
من دوست دارم بیشتر و بیشتر انسانهارو درک کنم تا بتونم معنی تکتک کلمات و اشکهات رو بفهمم.
من عاشق عقایدتم و بنظرم خفنترین انسانی هستی که دیدم و دوست دارم روز به روز بیشتر شبیه تو باشم. و دوست دارم روز به روز خودت رو بیشتر دوست داشتهباشی.
دلیل انتخاب موسیقی: چون عاشق آووچانی مامان