من از اون بچه‌ها بودم که همیشه سرم تو لاک خودم بود
کلا تو خونه، مدرسه، جامعه، تشکیلات، دانشگاه حتی سرکار!!!
دیگه زندگی یقیه منو سرکار گرفت گفت نمیذارم در بری باید یاد بگیری که یاد بگیری با آدما زندگی کنی نه تو تنهایی :)
حالا محل کار من کجا بود؟ بهترین رستوران یزد؛ رستوران نگین
جونم براتون بگه که ب بسم الله من باید به ده نفر سلام میدادم همین انرژی من رو تموم میکرد دیگه سر و کله زدن با آدمایی که عاشق غذاهای خوشمزه نگین بودن دیگه بماند :))
اونموقع میگفتم حالم بد میشه با اینهمه آدم حرف بزنم، الان میدونم که اضطراب اجتماعی ناشی از طرحواره انزوای اجتماعی داشتم... ملت شریف ایران انزوای اجتماعی من نمره 25 از 30 بود !
هیچی دیگه من با این عقبه شده بودم نیروی رستورانی که سرویس‌دهی و احترام به حقوق مشتریا حرف اول رو میزد.
هی میدیدم بابا واجب نیست حالا این کار، واجب نیست این سختی... ولی انگار لج کرده بودم با ترسام انگار دیگه میخواستم سری که درد نمیکنه را دستمال ببندم.
توی محیطی که ارتباطات حرف اول رو میزدن دختر خوبه بودم که صداش در نمیاد هرکی هرچی بهش بگه گوش میده فکر کنم از سه سالی که اونجا بودم دو سالش اینجوری طی شد بعدش کم کم فهمیدم نه بابا قصه این نیست
تازه به خودی خود هم نفهمیدم هزینش یه خواستگار سمج و ازدواج شتاب زده بود :دی
دیگه نگم که زندگی شخ شخ از دو طرف به صورتم میزد که بیدار شو فاطمه، زندگی کن، حرف بزن، توام حق داری جوری که واقعا میخوای زندگی کنی
یادمه یه بار تو جلسات مشاوره‌ام روانشناسم بهم گفت به نظرت دختر خوب چجور دختریه منم گفتم دختری که زندگی نکنه... واقعا که سندرم دختر خوب را از روی من ساخته بودن من برای خانوادم 10/10 بودم
.
.
»»» مخاطبان فت و فراوون من ادامشو تو پست‌های بعدی براتون تعریف میکنم
