گفتاری نسبتاً طنز در مورد محمدرضا شاه!

محمدرضا شاه فرد بسیار شایسته ای بود و شایستگی از بر و رویش می بارید. این قدر که ابر های جنگل آمازون نمی باریدند.

در سال ۱۳۲۰ وقتی خواست پادشاه بشود ، به او گفتند رادیو برلین گوش می دهی. شاه دید که بله. هیتلر چقدر جنایتکار است. پس به خاطر انسانیت، چنان رادیو برلین را کنار گذاشت که گویی اصلا آلمان وجود ندارد چه برسد به برلین و آن هم به رادیو اش. اصلا فکر نکنید به خاطر قدرت بوده ها. اصلا هم بیگانگان به او زور نمی گفتند سر این قضیه.

برخی فکر می کنند بیگانگان شاه را آوردند ولی بسیار اشتباه است و این حرکت، کاملا نمادین و برای خفظ ابرو ی انگلیس بوده و در واقع این شاه یود که پادشاه انگلیس را اورده بود و انگلیس را کنترل می کرد. انگلیسی ها بدون اجازه شاه آب هم نمیخوردند. اما چون به هر حال ظاهراً ابرقدرت بودند، شاه گفت عیبی ندارد من را هم به گونه ای بیاورید انگار واقعاً آورده اید. البته انگلیسی ها که واقعاً او را آوردند. البته گویا به تنهایی، نه!

در همان سال های آغازین سلطنتش، استالین و رزولت و چرچیل را به صرف چای و شیرینی دعوت کرد به تهران. به آن ها گفت یهویی بیایید تا وانمود کنم خبر نداشته ام. برخی فکر می کنند بیگانگان به شاه بی محلی کردند. اما در واقع وقتی شاه رفت پیش شان چرچیل از جا برخاست و به خاک افتاد و کف کفش شاه را بوسید. شاه گفت خب اینقدر هم لازم نیست ولی چرچیل ول نمی کرد که. آخرش به زور از کف پای شاه جدایش کردند.

استالین که موش بود جلوی شاه. چند بار هم پیشنهاد داد گلستان و ترکمنچای بخورد تو سرم بیا روسیه کرملین به نامت کنم. ولی شاه اینقدر ساده زیست بود قبول نکرد.

البته این موارد کاملا بی سند هستند و شاید سند شان بر اثر حمله مغول از میان رفته باشد.

شاه خیلی به مردم سالاری اهمیت می داد حتی از همان آغاز. می گذاشت نخست وزیر ها را مردم و مجلس برگزینند. مدیونید اگر فکر کتید آن موقع هنوز زورش نمیرسیده خودکامگی کند.

خلاصه این قدر او مردم سالار بود که می خواست سلطنت را لغو و جمهوری اعلان کند. اما مردم التماسش می کردند که شاها واقعا دوستت داریم بمون. در نتیجه ماند.

کم کم شد سال ۱۳۲۷ و یکی آمد شاه را ترور کند که نتوانست و شاه نه تنها مجازاتش نکرد بلکه شخصا رفت به دیدنش و حتی پیشنهاد واگذاری سلطنت را هم کرد، آن فرد هم بزرگواری شاه را دید و تحت تاثیر قرار گرفت و نپذیرفت. بعد از ان مردم به شاه التماس کردند شاها اگر ما خودمان مجلس انتخاب کنیم پررو می شویم تو بیا اختیار انحلال شون رو بگیر دست. شاه هم به خاطر مردم! قبول کرد.

کم کم می رسیم به ماجرای ملی شدن صنعت نفت. باور کنید خود شاه به قلب موافق بود. همه اش تقصیر مصدق بود ها! شاه می خواست انگلیس هم کمی حال کند. بنابراین با مصدق مخالف بود!

به طور کلی، شاه راهبردی داشت به نام «بده بره». بر پایه این راهبرد، هر جه بیگانه میخواست اجرا می شد. ثروت ملی را که کلا در این راهبرد می دادیم. آمریکا پایگاه داشته باشد؟ داشته باشد. کاپیتولاسیون می خواهد؟ بخواهد. نفت می برد؟ ببرد. البته این راهبرد خیلی هم نتایج خوبی برایش نداشت. پدرش را که از یاد نبرده بود؟ چطور افتاد جزیره موریس. خودش چطور شد؟

شاه بسیار به «عروج» علاقه داشت. مثلا پس از کودتای بیست و پنج مرداد، «عروج شاهانه» کرد. این قدر سریع «عروج» کرد که نگو و نپرس. از تهران رفت و بعدش هم از ایران. کارشناسان توصیه می کنند در مورد «عروج شاهانه» ی شاه چیزی به زندانیان گفته نشود، چون ممکن است آن ها هم الگو گرفته و «عروج» کنند.

تورم که اصلا آن موقع نبود. خودکار حدود ۱۳۰ سال یک قیمت بود. قیمت قوطی کبریت را که دیگر نگو و نپرس. هر سال نصف می شد. هر کارگر با حقوق یک روزش می توانست خانه، خودرو، سوپر مارکت، یخچال، تلویزیون، ساختمان شهرداری، ایستگاه فضایی بین المللی، کشتارگاه، سیلوی گندم، مزارع فرا سیاره ای، کل شترمرغ های استرالیا، ویلایی در مدار مریخ و ... بخرد. تازه این فقط حقوق بود. هر ماه شخص شاه به هر ایرانی یک تن طلا می داد. به به!

برخی می گویند کودتای بیست و هشت مرداد. کودتا که نبود! خیزش همزمان شاه و ملت و آمریکا و انگلیس بنامیمش خیلی بهتر است. البته ملت که چه عرض کنم. شعبان جعفری خودش اندازه یک ملت بوده. دار و دسته اش بماند دیگر.

پس از خیزش شاه و بیگانه، شاه دیگر خیلی بیگانه دوست شد. تصمیم گرفت کم کم به جای شاهی، رضاشاهی کند. بنابراین کم کم به سمت مردم سالاری یک نفره سوق پیدا کرد. اصلا همینگونه خوب است. چرا باید یک طرح چند ماه برود مجلس یا درمورد فلان موضوع میان وزیران صحبت شود؟ خب ببرند پیش شاه بخواند امضا کند دیگر! خیلی سرعت کار می رود بالا.

شاه این قدر به مردم و مردم سالاری اهمیت می داد که حزبی به نام «رستاخیز ایران» ساخت. همه را هم میخواست مجبور کند بیایند آنجا. تک حزبی چیست دیگر؟ نه، تک حزبی که بود. یعنی تک حزبی خوب است. اگر فقط یک حزب باشد، کشور منظم میشود. چند تا باشد هر کدام یک خرفی می زنند اختلاف می شود جنگ جهانی میشود. یکی باشد ان هم عروسک خیمه شب بازی شاه. عالی ست!

برخی فکر می کنند جان اف. کندی علی امینی را به شاه تحمیل کرده! نه، برعکس! شاه اتفاقا کندی را تعیین کرد. چطور؟

شاه پنهانی رفت آمریکا با لباس مبدل و تغییر چهره. کسی او را نمی شناخت. رفت سخنرانی کرد و همه شناختند اش و اینقدر کف مرتب زدند که شاه خسته شد همانجا خوابید. فردا دید هنوز هم دارند کف می زنند. با هزار خواهش و تمنا مردم را بازداشت. گفت نکنید خواهشا راضی به زحمت نیستیم. گفتند باشه شاهنشاه آنگلوساکسون مهر . از ما چه می خواهی؟ گفت رفیقی از دوران کودکی دارم دورادور با آیفون هفده پرومکس مان همدیگر را می شناختیم. آن وقت ها خیلی باهوش بودم. مثل الان. خلاصه رفیق ما آقای کندی هست. لطف کنید بهش رای بدید.

وقتی مردم شنیدند، دوباره شروع کردند به کف زدن و اینبار شاه بیهوش شد. او را بردند بیمارستان و بعدش به ایران آمد. در انتخابات آمریکا هم اینقدر مردم به کندی رای دادند که رقیبش هم گفت من هم هستم و رای داد به کندی. در واقع جریان این بود. خود شاه هم برنامه داشت برای آوردن امینی. حرف های کندی و این ها هم نمایش بوده و ظاهر سازی.

آیا شاه پس از مدتی نرفت بگوید که خودم برنامۀ تان را اجرا می کنم بگذارید امینی را بردارم؟ یعنی شاه می خواست به همه ثابت کند که چقدر باهوش و با درایت است و کاردان. می خواست بگوید دست امینی باشد کار ها خوب نیست. باید همه اش را من انجام دهم. به هر حال در نوکری هم گوی سبقت را می ربود دیگر!

هر چه هم میگویم مستند است و منبع موثق دارم. خودم منبعش را دیده ام. البته یک خورده بلند است و ستون هایش هم پوسیده بروی بالا خطرناک است. البته چند تا منبع دیگر مثل همین هم در چند جای دیگر شهر گذاشته اند. حالا منبع کنار خیابان دیگر نمیدانم چرا. به هر حال رهگذران هم تشنه می شوند دیگر. آب نباید بخورند؟ همه منبع ها هم موثق اند ها. همه شان

شاه یک انقلابی تمام عیار بود اصلا. تازه انقلابش را رنگ هم میکرد. مثلا انقلاب سفید. اصلاحات ارضی هم داشت. اصلا هم ربطی به کمونیسم نداشت ها. فقط مردم. خلاصه کشور را وابسته تر کرد. وابستگی هم شاید همان راهبرد «بده بره» باشد. خوب بود که. نبود؟

اصلا وابستگی چیست؟ مونتاژ چیست؟ آن زمان کل خودروسازی جهان دست ما بود. می ساختیم صادر میکردیم کره مریخ. یخچال و تلویزیون هم که نگو و نپرس. صفر تا هزارش را در داخل می ساختیم. کلا تولید مان داخلی بود. لپ تاپ و گوشی هوشمند هم که نگو و نپرس. همه داخلی. همه قطعاتش هم داخلی.

فضانورد های مان سیاره ها را یکی یکی فتح میکردند. مسافر جا به جا میکردیم به مدار زمین. همه گونه مسافرت. دریایی، هوایی، زمینی و حتی زیرزمینی. این قدر مترو داشتیم دیگر زیر زمین پر شده بود هوایی شده بودند. ماشین ها هم همه برقی. که گفته اقتصاد مان به صادرات نفت خام و واردات بی رویه متکی بود؟ اتفاقا شاهنشاه آنگلوساکسون مهر اینقدر نفت فروخت که نفت مان تمام شد. سپس رفتیم که نفت بسوزانیم، دیدیم نداریم که. شاه گفت خودم بزرگترین دانشمند جهانم. در سه روز چنان نیروگاه خورشیدی زد برق افزوده آوردیم. آن موقع مردم که هیچ، سگ ها و گربه ها هم همگی ۳۰ ساعت در ۲۴ ساعت شبانه روز برق داشتند. برای پرندگان مهاجر هم ایستگاه های بین راهی زده بودند تا گوشی های شان را شارژ کنند.

خود شاه هم خیلی می کوچید. هر جا هم می رفت همه احترامش می گذاشتند. ارتش ششم جهان بود. که گفته یک قطعه هم نمی توانست بسازد؟ این قدر تجهیزات پیشرفته ساخته بود که نگو و نپرس. حتی ربات انسان نما هم ساخته بود. چون نامردی نشود از شان بهره نمی برد.

در قضیه واگذاری ها هم همان «بده بره» بود. خیلی عاقلانه!

این قدر این راهبرد «بده بره» خوب بود که. البته برای بیگانگان.

در زمینه فرهنگی که دیگر نگو و نپرس. در زمان شاه این قدر کتاب چاپ می شد که به خاطر ترس از قطع بی رویه درختان، چاپ کتاب را متوقف می کردند. هر کتابی هم چاپ می شد به هر ایرانی به رایگان داده می شد. همه هم کتاب های خوب.

البته رایگان هم نمی دادند این قدر ایرانی ها پولدار بودند که نگو و نپرس. حقوق ها بالا. کار هم نمی کردی از هدیه ها بی نصیب نبودی زندگی ات می چرخید.

در آن زمان ایران از نظر ورزشی هم خیلی قوی بود. در فوتبال که هر سال دو سه بار جام جهانی را می بردیم. اصلاً اینقدر قوی بودیم فیفا میگفت شما خودکار بروید دیدار پایانی. نیازی به دیگر مسابقه ها نیست. چون همه را معلوم است می برید. دیدار پایانی را هم البته مشخص است ولی باید بازی ای انجام بدهید دیگر. خلاصه آن موقع اصلاً دو جام جهانی داشتیم. یکی میان بقیه کشور ها. یکی میان برندۀ بقیه کشور ها و ایران.

در والیبال هم تقریباً همین بودیم. کشتی را که دیگر نگو و نپرس. زیر منتخب کهکشان راه شیری را اصلاً به عنوان حریف قبول نداشتیم. آن را هم حریف تمرینی می پنداشتیم. با تیم سوم چهارم مان می رفتیم قهرمان بودیم.

در مسابقات دوی صد متر که کولاک بودیم. دوندگان ما در سه ثانیه صد متر را می دویدند. البته این رکورد ها هیچ جا ثبت نشده. چون مسئولان گینس خیلی میانۀ خوبی نداشتند با ما.

در زمینۀ راه سازی و شهر سازی هم که دیگر حرفش را نزن. شهر می ساختیم شهر هوشمند. ربات ها در شهر های مان قدم می زدند. خود شاه این ربات ها را اختراع کرده بود. رایانۀ شخصی هویدا اصلاً پوشش بود. پشتش یک ابررایانۀ فوق پیشرفته که هنوز دانش بشری به آن نرسیده بود.

در زمینۀ هوش مصنوعی هم به چنان پیشرفت هایی رسیده بودیم که برای غول های فناوری امروزه حتی در خواب هم قفل است. یک هوش مصنوعی ای داشتیم که خودش، خودش ار به روز رسانی می کرد. شاهنشاه به طور کاملاً زیرزمینی و پنهانی از آن بازدید نمودند و تا دیدند، گفتند نه به خاطر مردم و امنیت شان به فرمانی ملوکانه از برق می کشیم ش. خلاصه به خاطر مردم پناهنش کرد.

شاه خیلی حرف ها هم میزد. مثلاً میگفت «کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم». شاه این قدر بیدار بود و از کشور پاسداری می کرد که کاپیتولاسیون آورد بحرین داد و فلان و فلان. صبر کن ببینم. این متن چاپلوسانه است یا هجو؟ سرانجام کدام؟ اصلاً صبر کن. خیلی کار خوبی هم کرد. آن ها را دیده ای میگفتند بحرین سال ها پیش جدا شده بوده! اما شاه چرا استقلالش را به رسمیت شناخت؟ چرا از نیروی نظامی استفاده نکرد؟ مگر انگلیس نمی خواست از خلیج فارس برود؟ آهان فهمیدم. این هم همان سیاست همیشگی و جوابگوی «بده بره» بوده. شاهنشاه با این کار، جلوی برخورد شهاب سنگ بزرگی به کرۀ زمین را گرفت. چه ربطی داشت را نمی دانم. شاید شهاب سنگ به زمین که می رسیده، می دیده شاهنشاه چه می کند. راضی بود، فرار را بر قرار ترجیح داده و کلاً در سامانۀ خورشیدی هم دیگر پیدایش نمی شود، چه برسد به زمین. احتمالاً آن شهاب سنگ هم انگلیسی بوده. آخر خانوادگی شغل شان خدمت به بیگانه بوده دیگر.

البته بیگانه هم برایش کم نگذاشته. مثلاً همان خیزش همزمان شاه و بیگانه در 28 مرداد. البته دلشان که برای شاه نسوخته بود. می خواستند ایران را ببلعند... نه صبر کن. چه دارم می گویم؟ ایران را ببلعد یعنی چه؟ شاه دوباره سیاست «بده بره» را اجرا می کرد. هدیه های شاهانه بودند!

شاه در برخورد با مردم و حتی مخالفانش هم بسیار آرام عمل می کرد. وقتی افراد می رفتند به زندان کمیتۀ مشترک ضد خرابکاری، مأموران نوازش شان می کردند و بهترین غذا ها را برای شان می بردند. این قدر غذا می گذاشتند جلوی شان می ماندند کدامش را برگزینند. تازه چیزی هم داشتند به نام «آپولو». برخی فکر می کنند صندلی شکنجه بوده؛ اما سخت در اشتباه اند. نه تنها شکنجه نبوده، بلکه همان برنامۀ فضایی معروف آپولو بوده! زندانیان با آن می رفتند تعطیلات کرۀ ماه و بر می گشتند.

اصلاً خود شاه اولین مسافرش بود. خیلی سال ها زودتر از آرمسترانگ روی کرۀ ماه پیاده شد. از آن جا هم برای مردم دست تکان می داد. تازه شاهنشاه تجربۀ بدون لباس فضایی قدم زدن در کرۀ ماه را هم دارند. پوست پولادین دارند. قوانین فیزیک خیلی اینجا کار نمی کند! هر چه باشد شاه هست دیگر! فرق دارد. ندارد؟ اصلاً در داستان رستم و اسفندیار هم در واقع این شاه بوده که رویین تن بوده و چندی رفته بود در کالبد اسفندیار!

اصلاً شاه در تیراندازی و خلبانی و دوچرخه سواری هم حرف نداشت. با دوچرخه در سه روز کل کرۀ زمین را می پیمود. حتی پرواز هم می کرد با دوچرخه اش. در تیزاندازی که نگو و نپرس. با یک تیر صد نشان می زد. آن هم در حال جنبش با دوچرخه. یک تانک را با نوک انگشت بلند می کرد و از آن به عنوان سپر هم همزمان بهره می برد. در خلبانی که چه بگویم که تخصص اصلی شاهنشاه بود. چشم و گوشش را محکم می بست و حتی جلوی بینی اش و همچنین دهانش را هم می گرفت. تا یانجا چهار حس از حواس پنجگانه رفته اند کنار. حتی قرار بود حس تعادلی اش را هم از کار بیندازند. چاکران چنان خواهش و التماس کردند که شاها قبولت داریم همینجوری هم، منصرف شد. خلاصه شاه بهترین خلبان زیر دریا ها بود. حتی در زیرزمین ها هم با هواپیما خلبانی می کرد.

خلاصه در آن زمان خیلی پیشرفته بودیم و افتخارات شاه بسیار است و بسیار و بسیار. هر چه هم گفتم کاملاً معتبر و موثق است. همه هم منبع دارند. منبعش هم خیلی بزرگ است. فقط می ترسم سوراخ باشد. شنیده ام درونش هم زنگ زده است. ولی مهم نیست. ما می گوییم منبع موثق، شما هم بگویید!