اگر روزی فردی در ظرفی شفاف آب بریزد و آن را به مردم نشان بدهد، مردم چه واکنشی نشان می دهند؟
البته بستگی دارد. مثلاً آن فرد چه کسی باشد یا چه حرفی بزند. چه درخواستی از مردم داشته باشد و چه چیزهایی به مردم بگوید.
مردم نیز در این زمینه نقشی مهم دارند. آن افراد چه کسانی باشند؟ آن فرد به چند نفر آن را نشان دهد؟ و البته پرسش های بسیاری که می توان مطرح کرد.

اما چیزی مانند این رخداد، واقعاً پیش آمده است. قصد دارم برای تان تعریفش کنم. البته به طور دقیق مطمئن نیستم جزئیاتش و ... دقیقاً هیمنگونه باشند.
روزی در کشور آمریکا مسابقه ای میان دانشجویان برگزار شد. قرار بود تا آن ها طرحی را اجرا کنند و بهترین طرح، برنده شود.
یکی از دانشجویان تصمیم به انجام کاری شگفت آور و خلاقانه گرفت. کاری به ظاهر ساده اما پیچیده!
آن دانشجو در ظرفی آب ریخت و تصمیم گرفت آن را به پنجاه نفر نشان دهد. اما به آن ها نگفت این آب است. او به آن ها، گفت این دیهیدروژن مونوکسید (DHMO) است.
راست هم می گفت. آن ماده، وقعاً دیهیدروژن مونوکسید بود! اما آن دانشجو دیگر چه به مردم گفت؟
به آن ها جمله هایی دربارۀ این ماده گفت. جمله هایی مانند:
این ماده در همۀ تومور های مغزی و یاخته های سرطانی یافت می شود!
تماس با حالت گازی آن، می تواند باعث سوختگی شدید شود!
تماس با حالت جامد آن، می تواند باعث آسیب رسیدن شدید به پوست شود!
این ماده از دهانۀ آتشفشان ها خارج می شود!
می تواند باران اسیدی ایجاد کند!
تماس با حالت مایع آن می تواند باعث خفگی شود!
هر سال، این ماده عامل فرسایش بسیاری از سنگ هاست و مقدار های بسیاری از خاک را جا به جا می کند!
این ماده باعث زنگ زدن آهن و پوسیدگی آن است و عامل خسارت به سازه ها می تواند بشود!
این ماده از میلیون ها سال پیش در قطب شمال و قطب جنوب ذخیره شده است. به طوری که دانشمندان به کانی آن دسترسی می توانند داشته باشند.
این ماده بسیار وابسته کننده است و در صورتی که به آن وابسته باشید، تنها با چند روز قطع کردن مصرفش ممکن است جان خود را از دست بدهید!
تاکنون هیچ کشوری در جهان، مصرف آن را غیرقانونی اعلام نکرده است!
بله! این ماده در واقع همان ماده ای است که آتش نشان ها سال ها پیش یکی از خواص آن را کشف کرده و از آن برای خاموش کردن آتش بهره می برند و در واقع همان «آب» است!
اما آن دانشجو پس از گفتن این چیزها از مردم چه درخواستی داشت؟
از مردم خواست تا درخواستی را امضا کنند که در واقع، درخواست غیرقانونی اعلام شدن یا محدود شدن مصرف دیهیدروژن مونوکسید در آمریکا بود!
از آن پنجاه نفر، چهل و سه نفر امضا کردند آب غیرقانونی شود! شش نفر علاقه ای نشان ندادند؛ اما یک نفر فهمید که در آن ظرف، چیزی جز آب نیست! آب، مایۀ حیات!
آری!
آیا این تنها یک داستان ساده در مورد یک دانشجوی آمریکایی (به نام ناتان زونر) بود؟ خیر!
بلکه می توان گفت در واقع این دانشجو داشت نکتۀ خیلی خوبی را به ما یادآوری می کرد.
برگزار کنندگان آن مسابقه نیز مقام اول را به ناتان زونر دادند.
در واقع، چیزهایی که گفته شد همگی واقعیت داشته و از خواص آب بودند.
اما گزینشی به واقعیت نگاه شده بود و داشت از واقعیت هایی کاملاً درست، نتایجی اشتباه گرفته می شد.
تازه این از واقعیت های درست بود.
وای به حال وقتی که بخواهیم از گزاره های نادرست نتیجه بگیریم!
پ.ن: چند روز پیش مطلبی دیدم. نویسنده - نمیدانم به طنز یا جدی - داشت می گفت کره شمالی کشور خیلی خوبی هست به دلایلی همچون داشتن فلان ورزشگاه و ...! البته دلایلش چندان درست هم نبودند! یعنی از گزاره های نادرست و درست داشت نتیجه ای نادرست می گرفت. البته به نام «کره شمالی» در متن خود اشاره نکرده بود.
پ.ن۲: چند وقت پیش، مطلب هایی در مورد دیهیدروژن مونوکسید و این داستان خواندم. گفتم شاید آموزنده باشد.